Nostalgie over samenwerken

Af en toe heb je wel inspiratie voor een stukje te schrijven, maar geen voor een titel…
Zoals vandaag.

Eerst onze case voor “management” gaan voorstellen om 10u30. Wat wel vroeg is voor mij op een dinsdag. Raar genoeg loop ik dan ook al de hele dag redelijk hard vermoeid rond.
Zeggen dat de casebespreking zeer positief was, zou liegen zijn. Jammer genoeg zet ook niet de gehele groep zich 100% in, sommige komen zelfs uit de lucht gevallen als ze morgen (toen we dat gisteren zeiden) aanwezig moeten zijn voor de case. Verschrikkelijk vind ik dat als iemand ergens niet 100% voor gaat.
De samenwerking in groepsverband verloopt jammer genoeg ook niet meer zoals vorige jaren. De klik is er niet meer, weinigen tonen nog iniatief.
Het is echt jammer dat op een groepje van 7 personen het amper 3 personen zijn die samenwerken.

Nuja, tot vorig jaar was het ook een gewoonte samen te werken met de mensen die je door en door kent. En met Dennis is samenwerken gewoon iets natuurlijks. We voelen elkaar perfect aan, hoeven nog maar naar elkaar te kijken en te zeggen “aja, dingen moete we ook nog doen” om beiden te weten waarover het gaat.
En dan komen we bij punt 2 dat ik jullie wil vertellen. De quiz is uitgebreidt naar 25 tafels. Of het is te zeggen was. Want we zijn momenteel volledig gevuld in de grote zaal.
Dat wil zeggen dat iedereen die aanwezig wilt zijn, maar nog niet gereserveerd heeft alleen nog naar het Regenboog Café kan komen. Als je vroeg genoeg bent kan je misschien zelfs toch nog deelnemen als er een ploegje blijkt weg te vallen tenslotte.
De kriebels zijn er, de diapresentatie’s zijn klaar met de vragen, de vragen zijn er…
Ik kijk er echt naar uit!

En dan is er nog lucht.
Ik kan er niet aan doen, maar het is zo fascinerend! Ik zat vandaag op de trein, en om een of andere reden zit je daar hoog genoeg om wat uitkijk te hebben over de landschappen en skyline’s die je passeert.
De zon zat vandaag zo prachtig verstopt tussen en achter wolken… Het leverde echt schitterende taferelen op.
En op zulke momenten… besef ik echt dat ik een van de gelukkigste mensen op aarde ben… en dat dankzij die ene persoon…
Hoe melig dat ook klinkt…

En vanavond geeft Robbie’s eerste grote echte opreden in 3 jaar tijdens de BBC Electric Proms! Als grote Robbie Williams-fan vindt ik het dan ook ontzettend jammer dat ik vanavond niet aanwezig kan zijn in één van de cinema’s waar alles uitgezonden wordt. Ik had er graag geweest met m’n liefje, maar door het late uur van thuiskomst en vroege uur morgenvroeg moest ik echt wel passen.
Gelukkig kan ik live luisteren en zendt BBC vanavond ook de hoogtepunten uit (die ik opneem, want te laat om nog te kijken.)
Ik ben echt superbenieuwd aangezien hij ook volledig nieuwe nummers gaan spelen straks.
Lekker spannend.