Vrijdag begon ik met ICT II: databasebeheer (of Access in de volksmond) dat eigenlijk best vlot ging, nuja, ik heb in m’n Kantoor-opleiding ieder jaar een integrale herhaling gehad van Access met als gevolg dat de enigste moeilijkheid bij dit examen bestond dat HoGent beslisste om vanaf dit jaar alle software in het Engels in te stellen en dat er wordt gewerkt met Office 2010 en ik eigenlijk leerde werken met Office 2003.

Direct na mijn examen ICT II mocht ik me naar het examen statistiek haasten. Aangezien ik jaren geen wiskunde kreeg in Kantoor is en blijft dit nog steeds één van mijn struikelvakken, maar naar mijn gevoel ging het al een pak beter dan hiervoor. Het examen is één van de weinige die direct op 20 staat, en waarvan je dus makkelijk kan uitreken hoeveel punten je hebt verzameld. Ik ben zeker van 9 punten, de andere waren twijfelgevallen.

Vandaag vond het examen algemeen burgerlijk en handelsrecht plaats, een puur blokvak. Naar mijn gevoel zal het nog wel oké zijn, het deel met wetboek was al verbeterd bij het indienen van het tweede deel en dat was toch al heel goed dus…

Nog drie te gaan nu. Woensdag financieel management, volgende week dinsdag marketingmanagement en woensdag Frans.

En nu terug naar de boeken!

Tijdens de blokperiode moet er af en toe ook ontspanning zijn en zaterdag zond vtm de romantische dramafilm “Dear John” uit.

De film verteld het verhaal over een jongen die op vakantie is van zijn legerbaan bij zijn autistische vader die fanatiek munten verzameld. Daar ontmoet hij een vrouw, net voor hij terug dient te keren op missie voor een jaar. Ze besluiten brieven te schrijven. Wanneer hij zijn missie echter verlengd na een korte vakantie wordt hun liefde via brieven  niet meer zo vanzelfsprekend.

Ik heb allezins enorm genoten van deze film, eentje die niet te zwaar doorweegt achteraf om over na te denken maar vooral een mooi verhaal over de liefde op afstand. Eén die verteld wordt met knappe, alternatievere muziek.

De film deed me nog eens beseffen hoe graag ik brieven schrijf, hoe hard het genieten is iedere keer er een nieuwe brief van m’n pennevriendin komt. Het zijn dan wel geen liefdesbrieven, maar geschreven brieven zullen ten alle tijde meer waarde hebben dan welk ander digitaal medium dan ook…

Volgende week zend vtm trouwens “PS I Love You” uit, en als u die nog niet gezien hebt is het zeker een film die ook de moeite waard is om te kijken!

Is éénentwintig echt al zou oud dan? Want ja, ik kijk daar nu al weemoedig naar terug. Ik zou geld geven om die momenten nog eens her te beleven!

Nu, gewoon, naar de citytrips die in de laatste jaren gemaakt heb eigenlijk. Veel mensen reizen ver weg om “mooie” dingen te zien en ze bezoeken alleen maar datgene dat de cultuurgids hen aanraadt en denken daarmee alles gezien te hebben.

Ik vergeet nooit het moment dat ik in het 4e middelbaar naar Parijs ging op tweedaagse en mevrouw Lombaert, de meest leuke Franse leerkracht ever, zei we gaan veel zien maar niks bezoeken. We snapten het even allemaal niet, hoe konden we dan Parijs gezien hebben? Wel, we hebben op twee dagen heel groot Parijs doorgestapt. Enkel ‘s avonds een metro terug naar het hotel en ‘s middags om even naar de andere kant van de wijk te rijden. Maar jawel, we hadden heel Parijs gezien, en meer dan de mensen van TSO die zogezegd meer deden. ‘s Avonds de boottocht, met 4 vrienden en de opzichter buiten staan. Kijken naar de lichtjes, de sterren en praten over later. Ik denk nog vaak terug aan dat moment omdat het gewoon zo down to earth was allemaal.

Of op tweedaagse naar Londen, tijdens de Jack The Ripper-route. Onze klas kreeg een fantastische gids toegewezen, eentje die onze kleine, maar toch zware (als in heel luidruchtig en moeilijk te animeren met veel geschiedenis) heel stil kreeg. Die ons het verhaal deed (her)beleven. Die daarna nog iets met ons ging drinken in de pub.
Gewoon, in het donker door de kleine achtersteegjes van Londen wandelen met niet meer dan 15 mensen, waarmee je iets daarvoor nog een gezellig restaurantje zocht om iets te gaan eten.

En weet je wat het meest leuk is aan al die momenten? Dat je weg bent van thuis, geen zorgen of niks maar gewoon vrij. En dat is het heerlijkste momenten in het leven, het moment dat je beseft “op dit moment ben ik vrij”. De ondergaande zon, een dag die eindigt, maar die van jou die nog volgepland zit met allerlei activiteiten. En gewoon het feit dat je daar bent met mensen die op dat moment jouw vrienden zijn.

Dat is heerlijk.

En misschien wil ik daarom ook wel ooit enkele jaren in het buitenland gaan wonen en werken. Omdat het me misschien bevrijden kan van alles wat me hier maar blijft volgen, van alle angsten en gedachten van het verleden die hier blijven plakken.

Er is niks beter dan op het einde van een zware blokdag in je bed te kruipen en nog één hoofdstukje te lezen. Waarom één hoofdstukje? Om de simpele reden dat als je meer leest je vaak wilt blijven doorlezen (of toch als het een goed boek is) en het al gauw te laat is en je de dag erna niet uit je bed kan. Met één hoofdstukje gun jejezelf iets en zet je er ook al een mooi einde op. En het blijft spannend, want vaak eindigt een hoofdstuk ook met een cliffhanger (let er maar eens op! )

Het is al enkele dagen dag ik dit boek uitlas, maar door het blokkenblokken duurdde het even tot ik er over kon schrijven. Maar ik wou jullie deze zeker toch aanraden!

Het boek verteld het verhaal over een team dat vast komt te zitten op een olieboorplatform op het moment dat de wereld zowat vergaat en overgenomen is door een ontzettend besmettelijke epedimie. De bemanning is volledig op zichzelf aangewezen en heeft geen idee wat er zich buiten het platform leeft. Ze hebben maar eten voor nog enkele maanden, hun energie is nog minder groot en buiten loert het gevaar. Ze moeten dus zichzelf zien te redden en samen te blijven leven.

Of hen dat lukt is uiteraard nog maar de vraag…

Het is van begin tot eind ontzettend spannend en is zeker een must-read als je houdt van het “einde-van-de-wereld”-thema. Mocht je op het einde van het boek nog denken “en nu?”; ik heb in een review van een journalist gelezen dat er nog aan een sequel gewerkt wordt en m’n vraag of er een vervolg komt naar de schrijven op Twitter resulteerde in het antwoord:

@Froy   Troy, thanks so much for giving ‘Outpost’ a try.  Very glad you enjoyed it, the next book, ‘Juggernaut’ is a prequel.  Let me know what you think.

Laat ons dus hopen dat er dus wel degelijk nog een vervolg komt, de prequel komt eind februari in het Engels uit!

Here’s an excerpt:

The concert hall at the Syndey Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 27.000 times in 2011. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 10 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.