Ondertussen zijn we drie jaar verder en is er vanalles gebeurd in mijn leven, waar één jaar zelfs een halve televisiesoap leek en alles maar bleef komen.

Toen vorige week plots één van m’n oudklasgenoten zijn status op Facebook veranderde in “verloofd” moest ik even slikken. Uiteraard is Facebook de dag vandaag het ultieme middel om enigzins op de hoogte te blijven van het reilen en zeilen in “vrienden” hun leven maar daarnaast. Af en toe lijk ik wel mijn trein gemist te hebben, alsof ik ben blijven steken in het jeugdig geweld terwijl al mijn middelbare klasgenoten al echte levenssoldaten zijn.

Op twee mensen (en ik dan) wonen de overige 11 al alleen (of nuja, beter gezegd: samen), de meeste hebben gewoon gehuurd, maar eentje heeft al een eigen huis (weliswaar voornamelijk dankzij de hulp van mammie en pappie).
Daarnaast is één iemand zelfs al in blijde verwachting, of meer nog, die moet binnenkort al gaan bevallen. Dat die persoon nog een maand jonger is dan mij is nog ietsje harder verschieten.
En nu is dus ook iemand verloofd.

En ik zelf? Ik heb eigenlijk op dit momenten geen realistische echte toekomstvisie. Ik heb jarenlang een visie gehad, ik wist enigzins waar ik naar toe wou, maar de laatste jaren hebben alles zo heftig door elkaar geschud dat ik het gewoon niet weet. Ik bekijk het nu voorlopig stap voor stap, maar ik hoop ooit terug te kunnen dromen over toekomst. Er is ten eerste niks heerlijker dan wat dromen, maar het geeft daarnaast ook een idee van waar je naar toe wilt.

Maar af en toe beangstigend het me wel dat ik eigenlijk in het “echte” leven helemaal nog niet zo ver sta, terwijl ik ook weeral bijna 22 jaar wordt.

En ik ben ontzettend blij dat ik vanavond deel uitmaakte van de 200 000 andere mensen die kwamen genieten van al het lichtkunst. Het is echt ontzettend hard de moeite waard om door het, sowieso al, mooi verlichte Gent te wandelen. Een wandeltoch van 4 kilometer in het centrum voerde je langs in totaal een goede 25 kunstwerken uit het binnen- en buitenland. We kozen ervoor niet alles te doen, omdat voor een aantal binnenwerken enorm lang aangeshoven moest worden of omdat het op bepaalde plaatsen gewoon te druk was zodat je niet naar links of rechts kon bewegen (en als je ziek zijt heb je liefst toch een klein beetje ruimte…).

Na een kleine 2 uur waren we helemaal rond, maar hadden we enorm mooie dingen gezien!

Klik hier om slideshow te bekijken.

Ik ben al van jongsaf geintresseerd in de verhalen van beide wereldoorlogen. Ondanks de wrede periodes hebben ze me altijd geintresseerd. Ik kijk graag naar oorlogsfilms, en niet naar de kleffe films uit dat genre, maar echt films die het verhaal vertellen van een peleton, zoals bijvoorbeeld de “Band of Brothers”serie.

Dit boek verteld het verhaal over het Ardennenoffensief en het peleton dat daar gevestigd is, terwijl Hitler zijn allerlaatste poging uitvoerd om alsnog aan de winnende hand te komen van de tweede wereldoorlog. We kennen vandaag allemaal hoe het uiteindelijk afliep, maar zonder de mensen die daar op dat moment zatten had de oorlog misschien anders kunnen aflopen.

Terwijl Hitler zijn eerste soldaten door de velden stuurt houden de divisies hardstandig vast en vechten ze terug, ondanks dat ze hiervoor niet getraind zijn, niet voor voorzien zijn, er geen luchtversterking is en ondanks het feit dat hun munitie bijna op is. Wat volgt zijn talloze Duitse gewonden en doden en heel veel geluk bij de Amerikaanse troepen. Tot ze uiteindelijk gevangen genomen worden en de oorlog dan nog niet voorbij is.

Het is een ontzettend interessant verhaal dat echt gebeurd is, het echte verhaal verteld nadat de schrijver interviews had met de nog levende soldaten uit de verschillende divisies, aangelengd met feiten uit verschillende andere werken, kaarten en ook interviews met de vijand.

Voor mensen die houden van oorlogsverhalen of -feiten is dit allezins een must-read!

“Het Ardennenoffensief” op bookido

Vorige week woensdag werd het een echte ramp op m’n examen financieel management. Ik zal al heel veel geluk nodig hebben als ik daar door ben.
Gisteren liep het echt gesmeerd op m’n examen marketingmanagement en daar kwam ik met een heel zelfzeker gevoel buiten, nu dat zelfzeker gevoel had ik vorig jaar ook en dan haalde ik twee maal een 9… Laat ons hopen dat het zelfzeker gevoel dit jaar dus wel op zijn plaats was.

Dat examen was gisterennamiddag, en ik keerde met een pijnlijke keel huiswaarts. Denkend dat ik gewoon te weinig gedronken had tijdens het examen keerde ik dus huiswaarts om te studeren voor het examens Frans deze morgen.

Deze morgen om half 5 liep m’n wekker af, maar dat was niet nodig, want al van om 4 uur lag ik klaarwakker wegens enorme nachtmerries en volledig nat van het zweet…

Ik besloot toch maar op te staan, en na m’n koffie voelde ik me al een pak beter, dus besloot ik er nog eens volledig in te vliegen en te gaan voor het examen….

Maar daar werd de koorts weer erger en voelde ik me alleen maar slechter worden…
Toen ik thuiskwam heb ik dan ook lekker in m’n bed gekropen en gewoon geslapen… En nu is het volledig doorgebroken: druipneus, pijnlijke keel, koorts, hoofdpijn,… Jup, ik begin ziek aan m’n vakantie!