Take That – Progress

Vandaag kwam eindelijk het langverwachte album “Progress” uit, 15 jaar nadat boysband Take That splitte en niet meer met 5 optrad. Nu is Robbie terug, en hoe!

Het album opent met “The Flood”, de eerste single ook van het nieuwe album, waarin Robbie en Gary de lead-vocals op zich nemen. In “You Know Me” zijn nog een aantal regels van die nummer terug te vinden, toen nog omschreven als Robbie’s volgende project, maar het nummer is fantastisch zoals het is, een een knallende opener!

“SOS” is een totaal andere stijl, meer electro-dance op, maar wel een dijk van een nummer, en geen moeilijke tekst, dus sowieso een meezinger. Mark zijn stem past volledig bij dit nummer en het is echt ongmogelijk om stil te blijven zitten…

“Wait” blijft ook in diezelfde richting gaan, terwijl “Kidz” de lead-vocals heeft van een robot-achtige Mark en een Robbie in de stijl van La Roux.

“Pretty Things” is een rustiger nummer, we zitten dan ondertussen ook wel al midden in het album. En tot zover ben ik er enorm van onder de indruk, vooral doordat de stukjes op iTunes me schrik hadden doen krijgen wat ik mocht verwachten… Maar voorlopig is het WOW.

“Happy Now” loopt naadloos over in “Underground Machine”, en dat is net zo leuk in dit album. De nummers leunen op zich vrij dicht tegen elkaar aan, waardoor ze perfect bij elkaar passen. Hier en daar herken je gewoon de tongue-in-cheek teksten van Rob, en dat is zo geweldig, dat Rob ook een enorm grote bijdrage heeft mogen leveren aan dit album. Of de Take That fans hier eigenlijk blij mee zijn weet ik niet, want “Beautiful World” en “The Circus” waren totaal verschillend van hun begin jaren én van “Progress”. Voor mij blijft dit echt de plaat die Rob graag na “Rudebox” had willen maken, maar eigenlijk niet dierf door de slechte kritieken van de pers toen…

“What Do You Want From Me?” gaat dan weer over de huwelijksproblemen die Mark eerder dit jaar had toen hij opbiechte dat hij een aantal keer vreemd was gegaan en dat hij ook een drankprobleem had…

“Affirmation” zet de laatste rechte lijn naar de eindmeet, en persoonlijk vind ik dit het minste nummer van het volledige album…

“Eight Letters” werd grotendeels geschreven door Robbie, zoals te zien in “Look back, don’t stare“, maar wordt nu gezongen door Gary. Het gaat vooral over de tijd bij Take that, hoe ze elkaar zagen,…
En dat is het mooie aan dit album, ik denk dat het allemaal heel autobiografisch is voor alle 5 de jongens.

“Flowerbed” is een fantastische hidden track om een gigantisch comeback album mee af te sluiten.

 

6 gedachten over “Take That – Progress

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s