Brief van een autistische jongen

Vorige week was het thema “Autisme” nog eens volop in de mediabelangstelling, mede door een brief die geschreven werd door een 12-jarige jongen met Autisme die problemen heeft met het vinden van een goede school die wel omkan met het label “Autisme” dat hij dus kreeg opgeplakt.
Hij opperde aan minister Pascal Smet om een soort van Autisme-school op te richten. (Zie De Standaard voor meer info)

Nu, u zal me niks verkeerd horen zeggen over de brief, jongen of het idee erachter. Maar, zoals zo vaak, onstaan er over zo’n dingen dan discussie’s op internetfora vol mensen die denken alles te weten en eigenlijk niks ervan weten.
Zeker op het alternatieve jongerencommunity Noxa. En wel hier.

Ik ben zelf iemand met Autisme, weliswaar in een lichte vorm, wat niet wegneemt dat ook ik moeilijkheden ondervindt in het dagdagelijkse leven en dat ik dus eigenlijk ook wel een stuk kan meepraten over zo’n dingen…

En de meeste comments op het forum deden een klein beetje woede opborrelen…

Blijkbaar denken mensen nu plots dat alle scholen alle mensen met een opgeplakt label buitensmijten. Wel, dat is totaal niet zo! Het is wel correct dat het voor mensen met een label zoals Autisme (want, een label is het in sommige gevallen wel hoor!) niet altijd evident is om een goede school te vinden die met de “problematiek” omkan. Maar ik had het geluk dat er binnen Sint-Niklaas 2 prachtscholen waren (of dat ik toch mocht waarnemen tijdens hun opendeurdagen) die openstonden, en dat ik uiteindelijk op een school terechtkwam die er alles aan deed om het mij zo makkelijk en aangenaam mogelijk te maken. Ik ben gepest (dat geef ik gerust toe!), maar daar kan de school weinig aandoen… Dat ligt eerder aan de opvoeding van sommige andere jongeren.
Maar, het is fout om te denken dat mensen met Autisme nergens meer terecht kunnen! De zoektocht is misschien hier en daar binnen Vlaanderen wel iets moeilijker/groter, en dat is jammer! Want iedere school zou moeite moeten doen om hun studenten vooruit te helpen in het leven.

Ook reacties zoals “beide partijen moeten maar water bij de wijn doen” zijn heel kort door de bocht, want dat ligt totaal niet zo simpel voor mensen met Autisme… Er zijn dingen waaraan iemand met Autisme zich moeilijk/niet kan aan aanpassen, en dus liever uit de weg zal gaan… Het is niet de persoon zijn taak water bij de wijn te doen, maar samen met zijn therapeuten moet hij/zij wel kijken hoe het probleem op te lossen, indien dat uiteraard binnen de mogelijkheden ligt…
Het is vooral de school, en in het bijzonder de leerkrachten daarvan, die iets losser zullen moeten worden in de omgang met hun leerlingen.
Ook ik heb gemerkt dat er een verschil is tussen leerkrachten die vooral lesgeven in TSO of in BSO. En als ik kan kiezen… Geef mij maar de leerkrachten uit BSO die veel zachter en dichter bij hun leerlingen staan… Sommige (nieuwe) leerkrachten zijn hier bang voor, of vinden dit verkeerd… Met hen wil ik gerust in discussie gaan met welke aanpak ze het meest zullen bereiken 😉

Nog iets ergerlijks als de termen “autisten” en “handicap”…

Mensen denken te weten wat Autisme inhoudt, maar weten het eigenlijk totaal niet, en ook datgenen dat ze opvangen in hun lessen of in de media is vaak totaal verkeerd. Voor eens en voor altijd: er bestaat niet één vorm van Autisme, en het uit zich bij iedere persoon op een totaal andere manier.

En nu, nu beloof ik u plechtig dat ik weer even stop met zagen!
Even dan toch..

Advertenties

5 thoughts on “Brief van een autistische jongen

  1. ah Noxa, blij dat ik daar al lang wegben. Af en toe ga ik daar nog wel eens lachen. Ik wist trouwens he-le-maal niet dat gij een lichte vorm van autisme had. Then again, ik denk dat er in mijn omgeving misschien wel meer mensen zijn die een vorm van autisme hebben, waar ik het ook niet van weet 🙂 Goed gesproken, vind ik ook!

    Like

  2. Mja, in iedere persoon schuilt wel een klein stukje Autisme, maar dankzij de “juiste” therapie en hulp die ik tot enkele jaren terug kreeg heb ik het merkbare gedeelte van mijn Autisme een klein beetje kunnen verbergen voor de buitenwereld (en klaarblijklijk lukt het ook “goed” om het te verbergen…).
    Ik zal het nooit ontkennen, want het is een deel wie ik ben en daar moeten de mensen maar mee leren leven, maar ik ga er zeker ook niet te koop met lopen…

    Anyway, er zijn dagelijks nog genoeg situaties waarin ik het moeilijk heb, of even door een zure appel heen moet bijten en wat angsten overwinnen…

    En Noxa is eigenlijk in alle stilte aan het sterven…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s