Er zijn van die dagen

Er zijn van die dagen
dat ge u slecht voelt,
dat ge gewoon
wilt
opgeven, stoppen met alles.

Soms ben ik bang,
bang om wat komen gaat.
Bang omdat ik denk dat
ik
hier helemaal niet aan
begonnen had moeten zijn.
Omdat het misschien al een
verloren strijd was nog
voor het goed en wel begon.

Ik heb mooie herinneringen.
Herinneringen die miscchien
niks of weinig
betekenen voor een ander,
maar voor mij dan weer wel.
Omdat ik er een warm
gevoel van krijg,
omdat er toen wel vriendschap was,
omdat ik gelukkig
was.

Ge zou blij moeten zijn, zeggen ze.
Maar ze vergeten wel te zeggen
waarom…
Als het een verplichting is.
Ge leeft, ge zijt niet ziek, dus ge
moet blij zijn.
Maar zo voel ik mij niet.

Blijven vechten en niet opgeven,
want dat is zwak.
Soms lukt het met
die gedachte.
Tijdelijk verdoof ik alle pijn
en ga ik er weer volledig
voor
tot de volgende nederlaag.

Ze voelen mij niet,
ze zien mij niet
wanneer de tranen
weeral eens
in mijn ogen staan
en ik gewoon vluchten wil.
Vluchten, weg van
hier
vluchten, weg van mezelf.

Misschien help vluchten
zelfs al niet meer.
En dan?
Zal er dan
iemand zijn?
Iemand die mij opvangt
wanneer ik moegevochten
van een
ongelijke strijd
naar beneden val?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s