Column VII

Het was zo’n heerlijke, zomerse avond. Buiten aangenaam, binnen net iets te warm. Het is buiten al donker, maar je hoort vanachter verschillende hagen mensen lachen en praten.

Ze had hem aangekeken, toen ze daarnet op het terras zaten buiten. En gelachen. Ze was recht gestaan, en op een balletje beginnen trappen. Nog geen drie minuten later was hij ook recht gestaan, en had ze de bal naar hem getrapt.

“Als jullie ons zoeken, we zijn bij de garages, anders beland de bal straks nog bij de buren”. Het was niet meer dan een flauw excuus om weg te zijn van hun ouders, want ze trapten helemaal niet hard genoeg op de bal om hem over de muur te trappen.

Ze hadden eerst tientallen meters van elkaar gestaan en aan het voetballen geweest. Nu voetballen. De één trapte op de bal, en de ander moest er achter rennen, en dan de rollen weer omgekeerd. Hij haatte voetballen, en zij was ook niet het grootste voetbaltalent. Maar het was leuk. Als je met de juiste persoon iets doet hoef je iets niet helemaal onder de knie te hebben om je toch enorm hard te amuseren.

Na een goede tien minuten was hij echter bijna volledig buiten adem en besloot hij zacht met de bal naar haar toe te lopen en haar te proberen passeren. Dat deden ze in de voetbal toch ook, niet?

Zonder woorden wist ze wat hij van plan was en anticipeerde, nam de bal af en ze liep zacht naar waar zijn “doel” was.

Hij was te laat, want hij had het niet zien aankomen. Maar snel genoeg was de bal weer voor zijn voeten en was hij weer op weg. Alsmaar meer kwamen ze recht tegenover elkaar te staan en pakten ze elkander vast. Minder doelpunten, maar hij genoot wel. En zij ook.

Ze was misschien geen fotomodel, maar ze mocht er best wezen. Haar gezicht was niet met schmink geplamuurd, ze had geen mainstream kleding stijl en ze had een rollende “R”. Iets waar hij altijd al dol op geweest was.

Hij was haar pas eigenlijk een jaar geleden goed beginnen kennen, ondanks dat ze al jaren enkele huizen verder woonde. En hij had zich direct op z’n gemak gevoelt bij haar. Haar lichte aanrakingen, dezelfde humor als hij, maar vooral, die fonkeling in haar ogen. Hij was direct gesmolten, maar ze had, of nee, heeft nog steeds een liefje. Ze waren kort daarna verhuist en met het nieuwe schooljaar had hij haar wat aan de kant kunnen zetten in z’n hoofd. Maar nu had ze terug haar plaatsje opgeëist.

Ze pakte de bal van de grond, en slenterde naar het einde van de garagedreef. Hij volgde haar, ze sloeg haar arm om hem heen en kuste hem zacht op de wang.
-“Jij wint” zei ze en knipoogde met die lach van haar.

Kort nadat ze naar huis vertrokken was, stuurde hi j haar.
“Het was enorm gezellig, blij jou nog eens gezien te hebben. Zelfs voetballen wordt leuk door jou! Je zag er trouwens leuk uit! Merci voor het leuke gezelschap, lieve juffrouw!”

Ze antwoordde kort daarna, en pas om half twee ’s nachts vond zijn gsm ook wat rust. Ze was in slaap gevallen en zou hem morgen wakker sturen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s