Column VIII

Langzaam werd hij wakker, de zon straalde over zijn gezicht en hij kon al vogels horen fluiten. Vrolijke deuntjes, beter dan eender welke ochtendradio ook ooit zou kunnen produceren. Er is ook niks beter dan vroeg wakker worden, gewekt door het ochtendlicht, een fris briesje over de schouders en de rug te voelen waaien en vogels op de achtergrond.

Zijn arm lag nog over haar heen. Ze sliep nog vredig, en hij wou haar zeker niet wakker maken. In tegenstelling tot hem was zij iemand die haar slaap nodig had, die als ze enkele korte nachten had gehad bij de eerste kans tot tegen de middag zou slapen.

Hij glimlachte, en kroop terug wat dieper onder het deken en dichter tegen haar aan. Zacht drukte hij zijn lippen tegen die van haar, ze draaide zich om, en ging lepeltje tegen hem liggen. Hij trok z’n arm wat dichter tegen zich en verstrengelde z’n vingers in die van haar.

Hij was echt gelukkig. Uiteraard kan niet alles perfect zijn, maar hij was blij met het leven dat hij had. Hij had lang gedacht dat er niks van zou komen. Dat hij voor altijd alleen zou zijn, dat zijn dromen altijd dromen zouden blijven en dat hij als een soort kluizenaar, een soort einzelgänger, zijn leven zou leiden.

En dan was zijn leven binnengewandeld. Het vriendschap had van meet af aan iets anders geweest. Iets lichamelijker. Hij had nooit graag gehad dat mensen hem zomaar vastpakten voor een stevige knuffel, maar zij had na 5 minuten al tegen hem komen staan. Hij had het eerst maar vreemd gevonden, iemand die zomaar zijn persoonlijke ruimte betrad. Niet veel later begon ze hem al te porren, speels te slaan,… Hij was het niet gewoon, en normaal zou hij zoveel mogelijk afstand proberen in te bouwen, maar hij had oké gevonden met haar. Er was direct een soort klik geweest, iets waardoor hij zich veilig voelde bij haar.

Ze had zich ook niet gekleed zoals iedereen. Nee, ze had haar eigen stijl, wat alternatiever, wat losser. Ze droeg wat ze mooi vond, maar enkel als het goed en comfortabel zat. Toen ze de week erna weer samen op uitstap waren had zij een hoedje gedragen met bloemetjes. En toen was hij definitief voor haar gevallen. Dat hoedje, de speelse twinkelende ogen, dat lachje. Hij was volledig voor haar gevallen.

Daarna heeft het nog even geduurd, maar tijdens een uitstap met een bijbehorende picknick in het park had ze hem gevraagd of ze hem mocht kussen voor een foto die ze nodig had voor een schoolproject. Of het een flauw excuus was geweest of echte waarheid, wist hij nog altijd niet, maar hij had haar na de klik van het diafragma stevig in zijn armen gesloten en opnieuw gekust.

’s Avonds waren ze in slaap gevallen tijdens het beluisteren van verschillende LP’s van The Beatles in haar kamer, terwijl buiten de regen op de ruit tikte.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s