Column X

Hij wist niet of hij haar moest geloven, wat hij nog kon geloven… Hij was in de war en hij miste haar enorm.
En zij hem ook. Althans, toch als hij haar bericht mocht geloven van deze middag.

Hij had eerlijk geantwoord. Hij had zijn hart volledig opengezet en gestuurd dat hij haar ook mistte en enorm. Dat hij haar nog graag zag, en alles zou doen om haar gelukkig te maken

Hij had de hele middag niks meer van haar gehoord, het was een week geleden en hij hoopte dan ook op meer dan maar een berichtje. Hij hoopte op een avond praten. Omdat het alleen al enorm deugd zou doen haar te horen. Om zijn hart eens te kunnen luchten bij haar.

Hij had talloze keren naar toilet geweest, talloze keren even op z’n bed gaan liggen, in de hoop dat als hij terug beneden kwam dat hij een bericht zou hebben van haar. Maar het had telkens weer ijdele hoop gebleken. Ze had nooit geantwoord.

Hij was vanavond dan ook met een leeg gevoel naar z’n bed gegaan. Weer had hij een hele avond zitten wachten, zitten denken. Hij had wederom getwijfeld om nog eens al hun foto’s te bekijken, en het uiteindelijk niet gedaan, want hij wist dat hij haar weer ongelooflijk hard zou gaan missen. Of nog erger dan dat hij haar nu al mistte.

Het was nu drie uur ’s nachts, en hij lag nog steeds wakker. Zoals alle voorbije nachten in de afgelopen anderhalve week. Hij had de meeste nachten niet meer geslapen dan een uur of vier. Hij was moe, maar de vermoeidheid kon niet winnen van de demonen die hem ’s nachts wakker hielden.

Maar nu, vannacht, was anders. Het was buiten aartsdonker, in zijn kamer was het stil. Je kon de wind buiten door de bomen horen waaien en plots had zijn gsm opgelicht en getrild. En dat, dat kon maar één ding betekenen. Een berichtje. En hij wist bijna dat het zij was. Wie anders? Hij kreeg amper berichten, en wie zou er om 3 uur ’s nachts naar hem sturen als ze overdag al niet stuurden?

Met een klein, bang maar nieuwsgierig hartje opende hij het bericht. En het kwam wel degelijk van haar.

“Ik mis jou ook. En ik vraag me af waarom ik dit gedaan heb. Maar ik heb dit even nodig, dit avontuur. Maar weet ik dat nog steeds aan jou denk, dat ik nog steeds om je geef en ontzettend veel van je hou. Geniet van wat er gebeurd en van wie je tegenkomt, we zijn nog jong dus laat ons nu elk apart ontdekken, want gij weet net als ik dat we bij elkaar horen en dat we uiteindelijk toch terug samen zullen komen. Maar ik moet nu eerst dit doen, en het avontuur zoeken, en even mijn hart niet volgen. Dikke, liefdevolle kus. Jouw liefje”

Een traan rolde over zijn wang. Hij begreep haar niet, hoe hard hij ook wilde.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s