Column XVI

Zacht begon hij te huilen, enkele kleine tranen rolden over zijn wang. Roos verschoot, ze had hem nog nooit weten huilen, maar nu… Nu brak hij, hij brak terwijl hij naast haar zat. Zacht pakte ze zijn hoofd tussen haar beiden handen en keek hem recht in de ogen, terwijl ze zijn tranen wegveegde met haar duimen.

“Heey, ik wil niet dat je gaat huilen hoor. Daar word ik ook maar emotioneel van en voor je het weet zit ik hier ook een potje te janken. Wordt een gezellige boel hé, met z’n tweeën lekker zitten janken. En dan weet jij alleen waarom we janken.”

Hij grinnikte en veegde enkele tranen weg en probeerde zich terug te vermannen. Roos wist even niet wat te doen en besloot hem een knuffel te geven, iets waar ze zelf ook ontzettend van hield wanneer ze wat droevig of sip was.

“Nou, dan moet je me toch maar eens vertellen wat er aan scheelt, want echt gelukkig zie je er nog steeds niet uit hoor”
-“Nu ik juist een knuffel heb gehad van de schattigste en meest begeerde griet van het stad valt dat anders best wel mee hoor”, zei hij met iets wat gebroken stem.
“Nu moet je even niet grappig proberen doen en me maar eens vertellen wat er allemaal omgaat in die bovenkamer van je!”.

Ze kon het amper tegenhouden dat haar mondhoeken iets naar boven gingen van z’n gevatte opmerking. Ze wist niet hoe hij erin slaagde, maar hoe slecht hij zich ook voelde, toch wou hij altijd een beetje de humor in het leven houden en proberen positief te blijven.

“Wel, heb je wel eens vastgezeten? Niet ergens in een kamer, maar echt vast? Ik zit vast. Opgesloten tussen een harde muur van het verleden, van beton. Wat ik ook zal doen, die muur krijg ik niet meer kapot, ik kan er niks meer aan veranderen. Het is gebouwd. Mijn verleden is gebeurd. Goed of slecht, of ik er tevreden mee ben of niet, het ligt achter ons. Hoe scheef de muur ook is, ik kan ze niet meer recht krijgen.”

Ze wist niet goed waar hij naar toe wou

“Wel, die muur vormen tevens ook de fundering voor de andere muur, de tweede muur, de muur waar ik tussen zit. Die muur kan nooit mooi recht en perfect worden als de andere muur schots en scheef is. Hij is nog niet klaar, je kan nog wel wat duwen en trekken om hem wat rechter te krijgen, maar door het verleden wordt hij nooit perfect. En het maakt me bang dat ik misschien niet hard genoeg trek of duw. Dat ik het misschien alleen maar erger maak”

“Dus je bent bang dat je de perfectie niet zal spiegelen? Dat je misschien net wat minder bent dan perfect? Nou man, moet je even relaxen! Er is geen enkele man of vrouw die de perfectie behaalt heeft hoor! We zijn allemaal wel eens bang van de toekomst man! Er is echt wel wat meer dan dat!”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s