Column XVII

Hij verschoot van haar woorden. Nu hij hier zo zat klonk het minder erg dan in z’n hoofd.

“Ik ben gewoon bang. Niet van de imperfectie. Als ik het maar oké doe, liefst nog goed, in de ogen van de mensen die belangrijk voor me zijn. Maar ik ben bang dat er geen mensen zijn die mij belangrijk achten in hun leven, dat ik enkel en alleen de man of jongen zal blijven met de eeuwige figurantenrol. De vriend die ze eens op het jaar zien, waarvan ze de verjaardag vergeten en waar ze geen Kerstkaartje voor hebben gerekend met de feestdagen.”

Ze kon zien dat zijn ogen zich terug vulden met traanvocht

“Ik ben bang, bang dat al wat er mij wacht een tweederangs leven is. Eentje waarin ik geen enkele droom kan waarmaken. Mensen zeggen dat je alles zelf in je handen hebt. Dat het maar een kwestie is van doen. Ik geloof dat niet. Je moet mogelijkheden hebben. Je kan een gigantisch goede zanger zijn met nog beter zelfgeschreven materiaal, maar wat als je geen aanleg hebt voor een instrument? Wat als er geen enkele plantenfirma is die wel in je gelooft? Dromen heb je niet zelf in handen Roos! Leven heb je ook niet in je eigen handen! Mijn leven, mijn wereld… Ze hebben het vanonder m’n voeten weggetrokken, en net zoals in de goochel act ben ik zoals het servies blijven staan. Nuja, staan… Ik heb een serieuze tik gehad.”

Ondertussen rolden de tranen terug van z’n wangen en had Roos een arm rond hem gelegd. Ze vond het verschrikkelijk hem zo te zien. Gebroken, terwijl hij anders bruist van energie, van plezier en vrolijkheid.

“Ik dacht dat Fiona de vrouw was. De vrouw waarmee ik de rest van m’n leven zou delen, waar ik schatten van kinderen mee zou krijgen. De vrouw die me door die zware jaren op de hogeschool zou loodsen, dat ze diegene zou zijn die naar me toe kwam om me te verassen tijdens de harde dagen van het studeren. Dat zij diegene was waarmee ik de dromen waarover we zo vaak spraken zou waarmaken. En dan, van de ene dag op de ander, laat ze me gewoon zitten. En ze verwacht dat ik verder doe. Dat ik gelukkig ben en leef en… Nu snak ik gewoon naar de stilte. Naar…”

“Luister nu eens even hier jij! Jij wil helemaal niet dood! Ik weet dat je dat wou zeggen, maar je meent het niet! Jij wil dat je leven even een pauze knop heeft, dat het even stil staat zodat jij alles op een rijtje kan zetten! Nou, dat kan jammer genoeg niet, maar wat wel kan is dat we nu naar mij thuis fietsen, dat we mijn spullen nemen en dan komen we terug naar hier en dan slaap ik hier vannacht bij jou en dan ben jij deze nacht helemaal niet alleen met die gekke en zieke demonen in je hoofd!”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s