Column XVIII

Ze liepen stralend hand in hand door de mensenmassa, het was het laatste weekend van de zomer voordat het schooljaar weer zou beginnen, en dat betekende dat de stad gevuld was met een jaarlijks festival vol optredens, shows en uiteraard vuurwerk iets voor middernacht.

Zij had zijn sweater aan, die iets te groot voor haar was. Hij had z’n sweater uitgedaan toen het wat frisser was geworden en licht begon te druppelen, zodat zij het niet koud zou krijgen. Hij had z’n arm rond haar gelegd en een lichte kus op haar wang gedrukt.

“Ben je zeker dat je wilt blijven voor het vuurwerk?” vroeg ze. Ze wist dat hij dankzij het warme weer amper had geslapen, en hij dus hoogstwaarschijnlijk weer een hele nacht in pijnlijke herinneringen had gegraven.
“Natuurlijk! Ik heb de tijd van m’n leven, ik heb genoten van het concert daarnet en ik ben meer dan gelukkig om hier met jou naast me te mogen lopen hoor. Het vuurwerk wordt echt een hoogtepunt, dat is toch superromantisch?”

Ze moest lachen, want eigenlijk vond ze er niks romantisch aan. Ze had het vooral koud, verlangde naar haar bed en hem naast haar. Ze had het concert niet willen missen en ondanks dat ze wel een uurtje had moeten zeuren had ze toch van hem gewonnen en hem meegekregen naar haar favoriete band. Tijdens het laatste nummer hadden ze tezamen in beeld geweest op de grote schermen en had ze hem een kus op de mond gedrukt. En die had hij duidelijk niet verwacht, maar dankbaar aangenomen.

Ze zochten een plaatsje in de drukte en toen ze eindelijk wat hadden gevonden dat ook een vrij goed zicht bood op acteurs in het midden, die één overkoepelende show met het vuurwerk zouden brengen, nestelde ze zich snel in zijn armen en hij trok haar dicht tegen zich aan.

Trots keek ze naar hem, naar de jongen waar ze enkele weken dolverliefd op was geworden. Naar de jongen waarvan ze steeds had gedacht dat hij een enorm vrolijke en blij persoon was, maar die enorm onzeker bleek en een vat vol triestige ideeën had. Ze wist niet hoe hij het deed, maar ze bewonderde hem wel.  Nu was het zijn beurt om haar te verassen toen hij haar kuste en lipte “ik hou van je”, waarna hij ontdeugend lachte.

Toen de eerste knal in de lucht losbarste en het publiek applaudisseerde, barste in haar het besef los, het besef dat dit de jongen was waar ze altijd van het gedroomd. Die niet viel op het uiterlijk maar die van haar hield om wie ze was en wat ze met hem deed, en vooral met zijn gevoel. En ze besefte dat deze liefde nog lang niet over was en het beste nog moest komen, en daar was ze alleen maar gelukkig om. Ze wentelde zich wat dieper in haar armen, sloot haar ogen en genoot van de muziek die haar oren vulde samen met het geknetter en geknal van het vuurwerk.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s