Column XIX

Hij had de hele middag met Roos doorgebracht. Haar ouders waren twee weken op reis en zij had het, naar zijn mening reusachtige, huis voor haar alleen.
Ze had hem uitgenodigd om samen wat te koken en daarna gewoon een fijne avond te beleven. Hij bewonderde haar hoe ze niet was weggelopen van zijn verschrikkelijke gedachtegangen die hij alleen met haar had gedeeld, maar in de plaats er alles aan had gedaan om zijn donkere kamer binnen te lopen en telkens wat meer licht had mee proberen binnen te brengen.

Ze hadden deze middag gekookt met z’n twee. Hij had eerst enkele gerechten voorgesteld die hij al eens had klaargemaakt. Die had ze niet oké gevonden. Dus had hij enkele dingen voorgesteld die hij dan al eens had gegeten. Maar ook dit had ze weer afgekeurd omdat je volgens haar dan een referentiepunt had om te vergelijken,  en als het dan tegenviel met hoe het de vorige keer had gesmaakt zou het voorgaande plezier misschien toch nog bedorven kunnen worden.

Ze had een gigantisch lekkere pasta opgezocht op het internet waar verschillende amateur keukenprinsessen een enorm lekkere blog hadden. Ze hadden twee uur aan het koken geweest in de keuken. Nuja. Koken… Bezig geweest is misschien beter op z’n plaats, want de keuken was na hun avontuur best wel een slagveld geweest. Maar het eten had enorm lekker geweest en de wijn was weliswaar goedkoop maar toch goed.

Toen ze klaar waren wou ze de afwasmachine inladen, maar hij vond dat ze moesten opwassen. Het was gedeelte van het kookritueel. Samen koken is ook samen afwassen. Eén van zijn favoriete moeders uit één van z’n favoriete films had ooit gezegd dat tijdens de afwas de diepste geheimen gedeeld werden. En volgens hem klopte het wel, volgens hem werden tijdens het afwassen inderdaad best diepgaande gesprekken gevoerd.

Het was pas toen dat hij ontdekte wat een prachtig uitzicht ze bij Roos thuis hadden vanuit de keuken op het platteland. Er was een warme avondgloed, in de verste stonden enkele koeien in de wei en ergens helemaal achteraan raasde een trein door het landschap. Hij was er stil van geworden.

Toen ze de keuken van een slagveld terug tot een kookwaardige keuken hadden omgetoverd (het had hen wonderbaarlijk amper twintig minuten tijd gekost) had ze achter haar piano plaatsgenomen. Hij had niet goed geweten moest gaan zitten en had dus maar plaatsgenomen in de zetel.

Roos had “Comptine d’une autre été” ingezet. Eén van z’n favoriete pianostukken. Hij wist niet of zij het wist, maar dit was eigenlijk het eerste pianonummer dat hij had weten appreciëren, waar zijn haren van recht gestaan waren. Roos had haar naar hem gedraaid en duidelijk gemaakt dat hij naast haar moest komen zitten.

“Je bent een kanjer” had ze hem toegefluisterd en begon het stuk weer te spelen, met die kleine verandering dat het stuk bleef doorgaan.

Hij was weer een beetje gelukkig, kreeg het gevoel dat het misschien toch nog in orde zou komen met hem. En hij genoot. Van de muziek en van haar. Wat zag ze er prachtig uit.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s