Column XX

De horizon was gevuld met een oranje, zachte gloed. Buiten was het niet warm, noch fris. Het was aangenaam vertoeven. Hun volkswagen busje stond enkele meters achter hen geparkeerd, uit de geluidsboxen schalden muziek van The Beatles, Oasis en Blur.

Ze hadden juist genoten van een heerlijke picknick met Frans stokbrood, lekker krokant en een heerlijk stuk Brie. Ze hadden bij de plaatselijk kruideniersvrouw een heerlijke rode Franse wijn uitgekozen. Dit was het echte leven ten top. Weg van alle drukte en stress, genieten van de natuur en wat daaruit voortvloeit.

Roos lag te slapen, met haar rieten hoedje op haar hoofd, haar fleurig jurkje half afgezakt. Eigenlijk was het best grappig. Nog geen anderhalve maand terug had hij haar verteld over zijn jeugddroom en nog geen week later was ze met het Volkswagen busje tot voor zijn deur gereden.

Haar nonkel was een verzamelaar en wou hun graag het busje lenen op voorwaarde dat ze het hielpen opknappen voor hun vertrekken. Ze hadden beiden samen drie weken lang Roos’ nonkel gaan helpen opknappen en nu was het een echt pareltje. Nog grappiger was dat ze deze ochtend nog vertrokken waren in Vlaanderen en na een goede middag rijden al in het mooie Franse landschap rond tuften.

Roos had een hele middag achter het stuur gezeten en hij had volop foto’s zitten trekken. Van haar, van de landschappen, van de andere auto’s en vrachtwagens op de weg. Ze had ook zichtbaar zitten genieten.  Ze had luidkeels, weliswaar soms vals, meegezongen met de muziek. Ze hadden samen een iPod gekocht en deze gevuld met hun favoriete muziek. Hun selectieprocedure had streng geweest: de muziek moest minstens twee jaar oud zijn, ze moest enige karakter hebben en ze moesten beiden het nummer goed vinden.

Het was een iPod vol muziek geworden vol perfecte muziek voor onderweg. Op de autosnelweg hadden ze hun stemmen schor geschreeuwd op “Song 2”. Een niet te vergeten momenten uit een reis die nog lang niet gedaan was. Ze hadden deze morgen hun straat uitgereden op “Here Comes the Sun”, beiden hun lievelingsnummer.

En nu zaten ze hier, ze zouden vannacht hier slapen, al dan niet in open lucht. Nuja, als Roos nog zou kunnen slapen want dat deed ze nu ook al natuurlijk. Hij haalde zijn camera boven en begon terug foto’s te trekken. Van Roos, van het landschap, van de oude Volkswagen. Van Roos in het Franse landschap.

Dit was het beeld dat alles vertelde. Het picknick laken dat nog gedekt lag voor twee, de warme gloed die neer straalde op het landschap en Roos die genoot in haar slaap.

Hij keek naar boven en hij wist niet of dit echt was of maar één goede droom. Maar hij wist wel dat hij gelukkig was en dat hij volop genoot. En daarom zou hij ook niet piekeren of het nu echt was of niet maar gewoon genieten van dit moment. Want het zou straks voorbij zijn en nooit meer terugkomen.

Het perfecte leven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s