Column XXIV

“Nodig je altijd zo gemakkelijk mensen bij je thuis uit?” vroeg ze.
-“Kom je echt mee dan?”. Hij was volledig verrast, hij had het maar grappend gezegd.
“Natuurlijk, wat had je gedacht? Dat als een jongen me uitnodigde om voor me te koken ik doodleuk zou weigeren? Natuurlijk kom ik mee, jij ging lopen met het grootste stuk vlees, historisch gezien ben jij de jager en moet je voor je vrouw zorgen dus… En ik weet je wonen.”
-“Maar je bent m’n vrouw niet. En straks krijg ik nog het idee dat je me stalkt!”
“Ik ben je vrouw niet nee, maar wel een meisje met honger. En ik zie je iedere ochtend vertrekken, om zes uur is het nog niet druk op de baan, dat weet je ook!”.

“Trouwens, ik ben Roos!” en ze kwam dicht tegen hem gelopen.
-“Ik hoef me vast niet voor te stellen, aangezien je me toch al goed kent?”.
Hij bedoelde het plagerig, maar misschien kwam het toch iets norser over dan het eigenlijk bedoeld was.
“Nee, dat hoef je inderdaad niet. Meer nog, ik weet dat je de laatste weken niet meer zo gelukkig bent als je een kleine twee maanden terug was.”
Hij keek haar verward aan.

“Je denkt misschien dat niemand om je heen het merken kan, maar ik wil. Je trekt al sinds ik hier woon m’n aandacht man, ik bekijk je stiekem iedere ochtend. De laatste weken zijn jouw ogen een pak doffer geworden, je lach glimt niet langer. Er is wat veranderd en je straalt het uit. Of je bent verloren wat je deed stralen.”
Hij bleef stil. Het kwam als een slag in z’n gezicht dat het zo hard opgevallen was voor iemand. De afgelopen weken had hij zich ongelooflijk eenzaam gevoeld, alsof niemand echt om hem gaf. Het had gevoeld alsof hij net als een kameleon telkens weer opgegaan was in zijn omgeving. En deze onbekende, het nieuwe meisje van de buurt had hem wel opgemerkt en ‘gelezen”.

“Hey, het is oké hoor, als je liever hebt dat ik gewoon naar huis ga zijn we even goede vrienden hoor”. Haar lach was van haar gezicht verdwenen en ze keek iets bezorgder.
-“Nee. Nee het is oké, ik kook graag en ik ben toch alleen vanavond.”
“Super! We maken er iets gezellig van! Ik heb een fles wijn mee, smaakt altijd, en jij lijkt me een super kerel!”
-“Ik denk niet dat ik het beste gezelschap ben hoor tegenwoordig.”
“Ach, kom op! We gaan het hartstikke naar ons zin hebben man! En ik ga heus niet naar huis voor ik je volledige verhaal gehoord heb, of tot je lach terug gaan glimmen!”

Hij kon een klein lachje niet onderdrukken. Hij wist niet hoe of waarom, maar Roos mocht er best wel wezen en ze had nog een fantastisch gevoel voor humor. En meer nog, ze had hem opgemerkt en had de moeite gedaan om met hem een gesprek aan te knopen. En vanavond was ze zijn gezelschap.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s