Column XXVII

“Roos! Wat doe jij…”
Hij kreeg de kans niet om zijn zin af te maken. Roos stond al met een voet in de hal, duwde hem zachtjes opzij met een brede lach op haar gezicht en fonkelende ogen vol plezier.
-“Nou, jij bent toch alleen thuis dit weekend? Klopt! Wel, ik dacht dus, ik ga mijn tijd hier niet alleen thuis zitten verdoen, nee, ik zoek een andere eenzaat op die wel wat plezier kan gebruiken, ik neem een fles rode wijn mee en ga hem vergezellen op deze fijne zondagmiddag! Of had je plannen? Nee toch? Perfect!”

Hij had er geen woord tussen gekregen, maar hij had ondertussen genoeg teruggedacht aan hun eerste ontmoeting en hij was dolblij geweest dat ze sindsdien dagelijks met elkander hadden gesmst. Ze hadden het over zowat alles gehad, van hun favoriete muziek en films tot het blootleggen van hun grootste persoonlijke dromen. Het had hem een vreemd gevoel gegeven in ’t begin, want eigenlijk kende hij haar nauwelijks en toch voelde hij zich zo snel  op zijn gemak bij haar. De knuffel die ze hem had gegeven die avond, toen hij in tranen was uitgebarsten had een beetje als thuis komen aangevoeld. Ze had hem zorgelijk in haar armen gesloten en zacht door zijn haar gewoeld. En hij had er ergens wel van genoten en was helemaal in de war geraakt over zijn gevoelens. En nu ze hier plots voor hem stond, onaangekondigd maar weer haar vrolijke zelf in een zo mogelijk nog vrolijker kleedje. Dit was Roos op en top. Gewoon een idee direct uitvoeren, zonder twijfel. Eigenlijk vroeg hij zich af wat ze had gedaan mocht hij niet thuis geweest zijn, maar hij hoefde het niet te vragen om te weten dat Roos daar simpelweg niet over had nagedacht.

-“Kom je nou nog of ga ik de fles gewoon helemaal alleen leeg teuteren man?”
“Ik haal nog wat glazen en…”
-“Nou, glazen zijn genoeg. Ik heb al kaarsjes voorzien en voor de rest heb je helemaal niks nodig en wil ik je snel tegen me aan want ik heb best wel fris hoor!”
“Wil je dat ik een trui meebreng?”
-“Breng nou maar gewoon die glazen en kom me maar een knuffel geven! Je beloofde hem gisteren al voor het slapengaan, ik heb er nu wel lang genoeg op gewacht!”

Hij lachte luid uit de keuken en wist dat Roos met een brede grijns en haar voeten op de salontafel in de zetel zat. Hij genoot van haar openheid en van haar gewoon zijn. En dat zijn saaie zondagmiddag een hele gezellige bedoening zou worden. Echt gelukkig was hij niet en miste hij Fiona nog steeds, maar Roos wist dat hij Fiona nog miste en had daar geen probleem mee. En dat deed hem deugd, dat hij eerlijk kon praten met Roos en dat ze hem probeerde op te vrolijken.

“De glazen Roos!”
-“De kurk is er al uit en de eerste slok of vier ook al, ik kreeg dorst!” zei ze terwijl ze aan haar lippen lekte.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s