Column XL

Eenzaamheid is iets wat enkel in het hoofd zit. Eenzaamheid is niet meer dan een illusionistisch gevoel. Het bedriegt je. Ik schrijf vanuit een klein hotelkamertje, met muren vol bloemenbehangpapier, in het midden van Parijs. In bed ligt Roos en nog niet zo lang geleden lag ik daar ook. Roos slaapt en ik lag wakker. En nu schrijf ik hier, aan een klein bureau. Voor het eerst beseffend dat ik niet eenzaam ben. Dat ik me enkel eenzaam voel. En onterecht.
Deze ochtend ontvoerde Roos me naar Parijs. Ze heeft meermaals gevraagd of alles oké was, ze heeft meermaals het onderste uit de kan gehaald om me gelukkig te maken vandaag. En toch, toch voel ik me alleen.

Hij legde zijn vulpen op het bureau’tje en veegde een traan weg. Hij keek naar buiten waar het ondertussen was beginnen regenen. De kamer zag er dan wel kitcherig uit overdag, nu met het kleine bureaulampje aan had het eerder iets gezelligs.

Hij had geen idee waar het eenzaamheidsgevoel plots vandaag gekomen was. Vandaag had meer dan fantastisch geweest. Om de dag af te sluiten hadden ze zelfs naar een fijne film gekeken en genoten van een glas rode wijn. Roos had haar hoofd op zijn schouder gelegd en was halverwege de film zelfs in slaap gevallen.

Hij pakte zijn vulpen terug op en begon onder het stukje tekst wat te schetsen, iets wat hij wel vaker deed als hij wou ontsnappen aan z’n gedachten.
Plots voelde hij handen in z’n nek

“Kan je niet slapen dan?”
-“Ik lag al enkele uren wakker en…”
“Het is oké joh.” Ze kwam op z’n schoot zitten en nam zijn Moleskine-schriftje en begon het te lezen.

“Voel je je echt alleen nu dan?”
-“Niet alleen. Wel…” Hij had het altijd moeilijk gevonden om het gevoel “eenzaamheid” uit te leggen, maar nu wou hij het goed doen. Hij was Roos dankbaar en wou niet dat zij haar slecht zou voelen.
-“Het is gewoon. Achter dit. En nu ook, maar jij bent hier en dus ben ik niet alleen, of toch niet echt maar….”
“Hey hey, het is oké hoor. Ik begrijp je wel. Ik weet perfect wat je voelt, hoe het voelt. Het is oké, ik voel me heus niet aangevallen omdat je dat schrijft. “

“Weet gewoon, dat als je je zo voelt ik er ben en er zal zijn om naar jouw waanideeën te luisteren. Dat je me altijd mag wakker maken, hoef je niks mee in te zitten!”
-“Ik kon je toch niet wakker maken nu. En. Het zou niks veranderen. Of heel even maar, maar niet blijvend. Het zou gewoon uitgesteld worden tot een volgend moment.”
“En dan moet je me maar weer wakker maken! Je bent niet alleen. Niet nu, niet morgen en de dagen daarna ook niet. Het is zoals je zegt: het zit in jouw hoofd. Net zoals het soms in het mijne zit. En op zo’n momenten moeten we beseffen door welke grandioze mensen omgeven zijn. Zoals ik jou rond mij heb! Kom, knip het lampje uit. We gaan slapen, ik kom wel dichter tegen je liggen.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s