Column XLIV

“Ben je zenuwachtig?”
-“Haha, nee, moet dat dan?” lachte ze breed, terwijl ze het laatste beetje Cola uit het flesje leeg goot in haar glas.
“Wel, buiten het feit dat je straks dat podium alleen op gaat en een klein uur lang jouw liedjes gaat spelen voor zo’n honderd man, hoef je inderdaad geen reden te hebben om zenuwachtig te zijn.”
-“Ach, het valt wel mee hoor. Hier achter die piano spelen en wat zingen, of thuis achter de piano spelen en wat zingen maakt weinig verschil, toch?”
“Zelfs geen zenuwen voor wat ze van jouw cd’tje gaan vinden?”
-“Duidelijk minder zenuwen dan jij!” porde ze hem zachtjes aan.

Roos  had een maand lang met hem quasi iedere dag in de studio gezeten en samen nummers geschreven. Toen ze hem had verteld dat ze haar had ingeschreven als een podium-act had hij aangedrongen om zo snel mogelijk een studio in te duiken en een cd op te nemen met enkele nummers.
Hij had haar pas kunnen overtuigen en daadwerkelijk de studio mogen regelen nadat hij had beloofd mee te helpen schrijven aan de teksten.

Drie weken lang hadden ze ieder vrij moment benut in de kamer waar haar piano stond thuis. Telkens ze enkele minuten wat melodieën had gespeeld was hij beginnen schrijven op witte papieren die op geen vijf minuten vol gekrabbeld stonden met woorden. Voor een strofe en een refrein, soms maar enkele woorden of zinnen. Maar telkens hadden ze de basis gevormd voor hun verhalen. Dingen die ze zelf voelden en wouden vertellen. Tijdens de opnames hadden ze zo hard bezig geweest met de gekozen nummers dat toen wanneer ze de kamer opruimden ze bladen terug vonden met teksten waarvan ze verschoten dat ze het zelf ooit hadden geschreven.

In de studio, een klein kamertje en zeker niet zo groot en luxueus als de studio’s van de echte artiesten en bands die je op televisie zat, had evenveel plezier en creativiteit geheerst als in die kamer bij Roos thuis. In het midden van hun tweede week was één van de muzikanten in de studio boven hen plots hun studio binnengevallen en had hen hulp aangeboden om de plaat nog wat professionelere te laten klinken.
En nu lag hij aan de toog te blinken. Roos haar cd met haar muziek, zijn teksten en zijn foto van Roos op de hoes. Hij keek fier naar Roos toen ze de eerste noten aanslaagde op haar piano.

At night
we both could lie down
watching the stars
as the time passes by

It would look like
we were lying down alone
but in our hearts
we both would know

that I am here
and you are there
but together
we are under the same sky”

Haar stem galmde weg en toen barste het publiek in een luid applaus los. Ze had het publiek anderhalf uur lang weten boeien. Roos had twee keer het podium opgemoeten voor toegiften te spelen. Ze keek breed lachend de zaal in en zag hem daar staan, z’n armen hoog in de lucht om te applaudisseren, fier over wat ze samen hadden bereikt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s