Column XLVIII

Zenuwachtig stond hij al vijf minuten voor haar voordeur. Hij had de moed nog niet gevonden om aan te bellen, en ondanks de regen die de afgelopen vijf minuten hem in een druipend standbeeld hadden veranderd hadden hem niet sneller tot aanbellen kunnen dwingen.

Uiteindelijk verzamelde hij al z’n moed, en met zijn hart kloppend in zijn keel belde hij aan bij Fiona. Toen ze de deur open deed binnen de halve minuut rees bij hem het vermoeden dat ze hem al langer had staan gadeslaan binnen voordat hij aanbelde.
Zonder wat te zeggen sloeg ze haar armen om hem heen en zei: “Ik heb je gemist.”

Haar knuffelgreep was stevig en hij kon voelen dat ze meende wat ze zei. Toen ze na een minuut of twee haar greep liet afzwakken en hem losliet droogde ze haar tranen. Hij had ook wel enkele keren moeten slikken, maar had haar niet horen huilen.

“Ik had je al verwacht” zei ze toen ze door haar rode ogen heen een lach op haar gezicht probeerde te krijgen.
-“Had je… Wist je… Je dacht dat….” Hij raakte maar moeilijk uit zijn woorden.
“Roos is hier enkele weken terug geweest, en sindsdien wist ik dat ik je wel kon verwachten.”
-“Roos is hier geweest?” vroeg hij geschrokken.
“Enkele weken terug inderdaad. Ze is langer gebleven dat ze eerst bedoeld had denk ik, maar ze heeft jullie verhaal volledig verteld.”
Hij sloeg z’n ogen neer. “Sorry, ik heb misschien wel een klein beetje overdreven in m’n verhalen die ik tegen haar verteld heb.”
-“Ach, ik heb misschien ook wat overdreven in m’n reacties naar jou toen” lachte ze.

Ze nam z’n handen vast.
“Ik ben blij dat je gekomen bent. Ik was in die enkele weken toch beginnen twijfelen of je nog zou komen. Toen Roos hier zat besefte ik pas hoe hard ik jou mis. Niet alleen jou, maar hoe alles was. Hoe we gewoon ons hart konden luchten tegen elkaar zonder elkander te beoordelen. Hoe we lachten over onze gekke dromen. Hoe we zelfs wilde dromen durfden maken en spraken om die ooit uit te voeren. In alle eerlijkheid: ik mis jou en alles wat je me bracht.”

Hij was verbaasd over wat ze zei. Hij had veel verwacht, hij had zelfs schrik gehad om te komen. Maar dat ze zomaar haar hart zou luchten tegenover hem. Dat ze zo eerlijk zou zijn. Dat had hij niet durven verwachten. En nu ze vertelde hoe ze hem mistte, hoe ze haar voelde wist hij even niet wat hij moest zeggen. Want ondanks alle pijn, ondanks alle haat die hij voor haar voelde in zijn lijf miste hij haar ook. En daarnaast miste hij ook alle fijne momenten die ze samen beleefd  hadden, miste hij alle dromen die hij met haar gedroomd had. Maar bovenal miste hij Fiona in z’n leven. Roos was geweldig, maar diep vanbinnen maakte Fiona nog steeds vele in hem los.

“Zullen we anders eerst naar binnen gaan en daar verder praten?”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s