Column IL

Het was pas nu hij binnen was en in Fiona haar living zat dat hij opmerkte hoe de innerlijke rust bij zichzelf was teruggekeerd. Fiona had van haar appartement een gezellig plekje gemaakt, zoals je ze vaak alleen ziet in de catalogussen van de meubelwinkels. Toen hij naar de schouw keek zag hij een foto van Fiona en hem. Van hun eerste date. Nog zo jong, nog zo naïef en zo gelukkig. Hij kan hem nog perfect zijn zenuwen van toen voor de geest halen. En het gelukzalige gevoel van daar met haar staan. Hij voelde een fijne glimlach verschijnen op z’n gezicht.

“Drink jij de koffie nog steeds zwart?” riep Fiona hem uit z’n gedachten terug vanuit de keuken!
-“Dat klopt als een bus!” schreeuwde hij terug. Zelfs z’n gewoontes was ze niet vergeten. Toen ze uit de keuken kwam met in de ene hand zijn dampende tas koffie en in de andere hand een bord met cake merkte hij pas hoe goed ze er uit zag en dat ze nog steeds iets wakker maakte bij hem.

Toen  ze ook terugkeerde met koffie en cake voor haar en plaats had genomen aan tafel lachten ze voor het eerst naar elkaar.
-“Je ziet er goed uit Fiona” zei hij voordat hij van z’n koffie dronk. “En je maakt nog steeds werelds beste koffie!” voegde hij toe.
“Haha, je hebt die vast meer gemist dan mij!” lachte ze.
-“Ik zag net de foto van ons, daar op de schouw en…”
“Heb jij geen foto van ons uitstaan dan?” lachte ze breed.
-“Roos?” lachte hij voorzichtig.
“De foto heeft er altijd gestaan. Niet nadat Roos hier is geweest of nadat het gedaan was met Tony. Twee weken nadat ik het uitgemaakt heb, heb ik die foto laten maken. Ze heeft lang gewoon tussen m’n agenda gezeten, maar toen ik naar hier verhuisde wou ik een mooi plekje voor de foto waar ik naar terug kan kijken naar een moment dat ik intens gelukkig was. Op die foto leef ik, leef jij, leven wij echt, voor de volle honderd procent. En ik heb vaak teruggekeken naar die foto en beseft dat de persoon die mij in z’n armen heeft m’n echte baken in de woeste wilde zee van het leven is. En toen Roos hier enkele weken terug was, was die foto het eerste wat haar opviel. En toen besefte ik dat je me nooit volledig hebt losgelaten, en ik misschien jou ook niet.”

“Het was toen Roos haar verhaal deed, of beter gezegd, jullie verhaal dat ik besefte hoe hard ik je gekwetst hebt door zomaar te vertrekken. Door alle stomme dingen die ik tegen je gezegd heb en vaak niet eens meende, puur om mezelf beter te voelen nadat ik zo vlug gedumpt werd. En het ergste was te beseffen dat ik jou nog graag zag.”

Even bleef het stil.

“Dankje. Om naar mij te komen. En sorry. Voor alle pijn.”
-“Misschien moet je Roos maar bedanken. Zonder haar had ik misschien nooit het lef gehad tot hier te komen.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s