Boycot tegen PSY

Vroeger hadden one-hit wonders nog het zelfrespect om daarna weer in de onbekende anonimiteit te verdwijnen. Vandaag, nu de radiostations quasi nog enkel one-hit wonders draaien en/of ondersteunen is dat niet meer het geval. Bands, als je ze zo al kan noemen, die carnavalhits maken krijgen nog platencontracten (ik noem geen namen *kuchtPitaBoyskuch*). Echte bands, echte zangers/zangeressen/muzikanten krijgen met moeite nog de aandacht die ze verdienen.

Als je nummer vandaag geen dierengeluiden meer in het nummer heeft verwerkt (Kuikentje Piep), geen gek dansje meer heeft (Ai eu se te pego), gezongen word in het Chinees en met nog wat vreemde bewegingen (Gangam Style) of wanneer je muziek geen hit wordt op het internet doordat iedereen zijn “dansje” opneemt en online gooit (Harlem Shake) dan is de kans dat je op de radio gedraaid wordt 0% als beginnende artiest. Nu, jullie kennen mijn frustratie daaromtrent al over.

Maar nu komt die goede oude PSY, van de Gangam Style, met een nieuwe single. Niks mis mee, want one-hit wonders zijn gedoemd tot één hit en geen meer, en dus is die nieuwe single ene miskleun van jewelste die ik nog niet heb gehoord. Maar al minstens tweeëntwintig miljoen andere dus wel, als ik de nieuwssite’s en dergelijke mag horen. Want jawel PSY krijgt aandacht op radio, televisie en in de kranten (waarvan je zou zeggen dat zij dat nieuws wel links zouden laten liggen, niet dus!). Maar hij verdient die aandacht niet. Niet hier. Niet wanneer er goede artiesten zijn die de aandacht wel verdienen.

En daarom zal ik dus ook telkens een radiozender dat nummer draait ‘zappen’ naar een andere zender voor de volgende 24 uur. Net zoals ik zal zappen wanneer de clip op televisie komt, net zoals ik de nieuwssite verder links zal laten liggen.
Of beter nog, ik zal luisteren naar zij die het wel verdienen.

Zoals de fantastische Jules Brown, waar ik al over schreef. Of naar het Junior Eurosong talent van weleer: Jill Shaw. Of naar Nina Nesbitt, die volop in de opnames zit van haar eerste studio-album. Over naar Gabrielle Aplin die ondertussen al haar tweede single heeft en waar binnenkort het studio-album van verschijnt. Of naar Lissie, een fantastische stem die al één full album in de winkelrekken heeft liggen en vorig jaar een EP uitbracht met verschillende covers.

Al wat ik kan zeggen is: er is zoveel talent dat ook gehoord, of nee, ook moet gehoord worden. Dus laat die platencontracten maar voor de creatieve artiesten in plaats van die plastieke rommel.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s