Column LII

Hij hoorde zacht getrippel de trap opkomen en trok het deken terug wat hoger en sloot snel terug zijn ogen. Enkele seconden later hoorde hij zacht de deur opengaan en het getrippel voorzichtig dichter bij hem komen.
“Mamaaaa. Papa is nog dodo aan het doen!”

Het was zo’n tien jaar geleden sinds Roos gestorven was. Tien jaar geleden sinds hij van het hoge schoolgebouw sprong. Een jaar lang had Fiona dagelijks naast hem gezeten. Ze had hem daarna bij gestaan toen hij moest revalideren. Maar ze had hem nooit meer laten gaan, ze was er iedere dag geweest en ze had iedere dag haar liefde voor hem duidelijk gemaakt. Maar in die tien jaar was Roos nooit echt weggeweest. Haar aanwezigheid was nog steeds aanwezig in Fiona en zijn liefde, er hingen enkele foto’s omhoog van hem en Roos, en foto’s die Roos had gemaakt tijdens hun reizen.

Sinds twee jaar liep er in hun gezellig plattelandshuisje met breed uitzicht op de velden achter hen een klein monstertje, zoals hij het grappig noemde. Rune was een schattig ventje, eentje die iedereen vertederde maar het zelf niet besefte. Hij was trots op z’n gezin. Z’n droom was na al die jaren waarheid geworden en z’n angsten hadden ongegrond gebleken. “Zoals altijd” kon hij Roos nog horen zeggen alsof het gisteren was.

Hij voelde Rune het bed in kruipen. Hij kon het zo voor zich zien hoe Rune zich optrok aan het deken en met z’n tong uit z’n mond probeerde het bed in te komen. Hij deed alsof hij snurkte toen Rune eindelijk het bed in geraakt was.
“Papa! Papaaaa!” Rune probeerde tevergeefs aan z’n lichaam te schudden. “Papaaaaaaaa! Wakker word! Mama krijgt terug platte buik!”
Hij draaide zich snel om, nam Rune onder z’n arm en gaf al kietelend een kus aan z’n zoon.
-“Goeiemorgen Rune! Jouw mama blijft nog even lopen met die buik hoor man! Het is nog veel te vroeg voor je broertje of zusje om nu al te komen piepen!”
“G’morgen papa! Ik wil spelen met broerzus!
-“Haha, je zal dan toch nog een hele tijd geduld moeten hebben vriend! Die zal niet zomaar direct met jou kunnen spelen hoor! Maar ik wil vandaag wel spelen met jou vandaag, als ik mag?”
“Is goed!” lachte hij breed. Z’n mond hing vol choco.

“Daar zijn mijn mannen!” Fiona lachte breed vanuit de deuropening waar ze vast het hele tafereel had staan gadeslaan.
-“Wat een knappe mama heb jij jongeman” porde hij Rune aan.
“Mama dikke buik!” riep Rune luid als antwoord, wijzend naar z’n moeder haar buik.
-“Nounou, je gaat haar toch niet dik noemen! Daar zit wel iemand in, in die buik hoor!” wees hij Rune gespeeld kwaad terecht. “Kom je er niet bij liggen mama?”
“Is er nog plaats voor mij en m’n dikke buik dan?” vroeg Fiona met een speelse lach en een fonkeling in haar ogen.
-“Wel als ik deze dikzak op m’n buik zet!” en hij nam Rune luid lachend op zich.

Hij was gelukkig. Ze waren gelukkig, eindelijk, na al die tijd.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s