Robbie Williams – Take The Crown Stadium Tour

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Negen maand had ik er op moeten wachten. En ondanks al mijn getwijfel in het begin of ik wel zou gaan ben ik Inga die zei “Robbie in België zonder Troy, dat kan niet” en Lotte die me overtuigde om met haar mee te gaan enorm dankbaar. Want wat een geweldige dag was het!

We hadden besloten om al heel vroeg aan te gaan schuiven, en gelukkig maar! Toen we om 9 uur toekwamen was de rij al enkele tientallen meters lang en kregen we nummertje 126 toegewezen. Een kwartier later mochten we de eerste poort binnen  en gaan aanschuiven in blokken, om half vijf zou de eerste blok dan als eerste het veld op mogen. Met andere woorden, het eerste stress-moment van de dag. We kregen een groen bandje met “We were here first! Super fan zone” om de pols en dan was het doorstappen/lopen om in de eerste blok te geraken. But we did it! En dan was het wachten. Een dikke 7 uur lang. Af en toe in de zon, af en toe onder een dikke grijze wolk. En ondertussen eten van het van thuis meegenomen voedselpakketje zodat we in het stadion geen duur eten zouden moeten gaan halen en onze, misschien wel, goede plaats verliezen. Kort na de middag was het in het blok wederom rijtje schuiven, mensen die een sanitaire stop wouden inlassen moesten een half uur aanschuiven. Als man kon je opteren voor een piscine, maar ook daar stonden rondom mensen…
Enorm fijn is tijdens het wachten dat we het podium al kunnen zien langs de achterkant, maar dat we tegen de middag ook van de soundcheck kunnen genieten

Om half vijf ’s avonds was het dan zover, het blok zet zich recht en gaat tegen de toegangspoortjes staan. Het was eerder nog gevuld met zetels en ligmatrassen maar dan is het blok voor 2/3e leeg. Het blok achter ons begint ook te drummen en de veiligheidsmensen hebben al moeite met ze tegen te houden. Eens we binnen zijn, wat niet zonder problemen verloopt bij mij omdat iemand met een ticket voor de tribune voor me stond. Gelukkig kan ik Lotte en Femke nog bijbenen en dan is het rustig, aan het lint, naar de ingang van het plein wandelen/lopen. Wanneer men het lint wegtrekt ontstaat er een hysterische en hectische toestand waarbij honderd fans in een kleine soort trechter worden gedwongen en waar er uiteraard veel gestamp, geduw en getrek is. Niet fijn, beangstigend zelf, maar Lotte weet een fantastisch plekje te veroveren: vlak aan het uiteinde van linkse catwalk!

En dan is het wederom wachten. Maar we zijn binnen, we staan helemaal vooraan, het stadion is leeg maar we zijn er. Geen stress meer, vanaf nu is het enkel nog genieten. Of niet natuurlijk. Daddy K, een Waalse DJ bewijst nog maar eens dat DJ’s niet thuishoren op een podium als voorprogramma. Publiek opwarmen? Dat kon onze Daddy niet. Muziek draaien. Wel, als je zijn amateuristisch scratchen muziek wil noemen…. Volgende keer toch maar weer gewoon een radio op en twee artiesten in plaats van iemand die tien seconden van wat liedjes laat horen?

Als voorprogramma heeft Robbie de fantastische Olly Murs mee op tour. Een stijlvolle man die ook nog eens swingende muziek brengt. Het publiek kom stilaan op temperatuur en Olly haalt zijn beste Frans, Duits én Nederlands boven. Hij bracht een set van drie kwartier die voorbij was in no-time. Uiteraard kennen we in België “Troublemaker” en “Heart Skips a Beat”, maar Olly bracht ook een fantastische disco-medley én het adembenemende “Dear Darlin'”.

Na Olly was het aftellen. Wachten is zoiets moeilijk te noemen. Het is vooral rondkijken naar de crew die alles in orde brengt, brandweer mensen die brandblussers zetten rondom de punten waar er vuurwerk of dergelijke is en leden van de crew die hun camera’s afstellen of aan het bedieningspaneel gaan zitten.

En dan komt de band op het podium en zetten ze “Hey Wow Yeah Yeah” in, terwijl voor ons de gele rook wordt gelanceerd. Dankzij de wind waait die recht in ons gezicht. De ogen beginnen te tranen en de rook pakt op de adem. Robbie, die ergens op het podium moet staan, verdwijnt even uit het hoofd. Eerst moet die rook weg. Gelukkig is Robbie al onderweg naar beneden als ze de rook weer afzetten.
“Allow me to introduce myself. I am Robbie Fucking Williams. You are Belgium, and for the next two hours, your ass is mine!!!”. Brussel gaat volledig uit zijn dak en Robbie begint aan stomende set.
Al snel komt hij naar de catwalk voor ons gezicht en zien we de zwetende Robbie op nog geen twee meter van ons. Geweldig gewoon!
Robbie brengt een fantastische show die een aaneensluiting is van hits en up-tempo nummers van zijn nieuwe plaat (of ‘hits’ onder de hard-core fans).
Tijdens “Not Like the Others” komt een stalen hoofd op het podium gereden waar tijdens het nummer ballonnen uit ontsnappen. Voor ‘Kids’ haalt Robbie Olly Murs terug op het podium die  zijn stuk vlak voor onze neus komt doen. Tijdens het refrein spring ik duidelijk zo hoog dat ik oogcontact krijg met de man!
Daarna kwam een bronzen versie van zijn hoofd langs de andere kant van het podium opgereden. Zowel de backing vocals, als de gitarist en de bassist konden op het verhoog rond het hoofd terwijl er vuur en vuurwerk langs alle kanten uit kwam. En tijdens ‘Come Undone’ werd het publiek voorzien van een hele dosis koud water dat uit zijn mond kwam gespoten. Wanneer zijn band zijn hoofd terug verlaat kust hij gitarist Tom Longworth voluit op de mond. Robbie pur sang.
Hij had toen al het publiek eens kunnen bekijken en dus werd het tijd om iemand uit het publiek te halen en het Take That-bed in te duiken. Hij koos voor de 34-jarige Emily. Tijdens “Strong” haalt hij een mini-Robbie boven en het Koning Boudewijn Stadion gaat plat van het lachen.
“They said it was leaving me, the magic was leaving me, I don’t think so” zingt hij in “Be a Boy”. Dat de magie hem helemaal nog niet had verlaten toonde hij aan tijdens “Gospel” en “Be a Boy”, toen hij boven het publiek uitsteeg in zijn kroon en prachtige visuals achter hem het podium vulden.
Dat Robbie niet alleen een zanger is maar ook zelf wat gitaar kan spelen bewees hij in het akoestische gedeelte met “Millennium” en “Better Man”, en om aansluitend de favorieten van fans “Sexed Up” en “Me and My Monkey” te spelen.
En dan was het tijd om nog één keer alle remmen los te gooien met “Candy”, het veel gevraagde “Hot Fudge”, een korte en herwerkte versie van “Rudebox” om af te sluiten met “Rock DJ”. “Goodnight Belgium!” en Robbie is van het podium.

Geroep, getier, geschreeuw. Nee, wij hadden nog lang niet genoeg. Na twee minuten kwam de band terug op het podium voor een toegift met “Feel”, dat Robbie zong vanuit een nieuw hoofd dat op het podium werd gereden en af en toe veranderde in een alien/doodshoofd.
Daarna volgde “She’s the One” en “Angels”, dat afgesloten werd met vuurwerk. Toen de band het podium had verlaten ontdeed Robbie zich van zijn jasje, plugde zijn in-ears uit en zette “Angels” nog eens opnieuw, maar acapella in en liet het publiek het overnemen.

En dan was hij weg. Na twee uur een fantastische show! Robbie had rugpijn, maar dat hebben we helemaal niet gemerkt. Dit is de Robbie, minder radio-hits en vooral gefocust op de fans. Robbie is een ras-entertainer!

De setlist:

Hey Wow Yeah Yeah
Let Me Entertain You
Monsoon
Not Like the Others
Minnie the Moocher
Kids (feat. Olly Murs)
Sin Sin Sin
Bodies
Come Undone
Everything Changes
Strong
Gospel
Be a Boy
Millennium
Better Man
Sexed Up
Me and My Monkey
Candy
Hot Fudge
Ruxebox
Rock DJ

Feel
She’s the One
Angels

 

 

Advertenties

6 thoughts on “Robbie Williams – Take The Crown Stadium Tour

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s