Het moest eens gebeuren

In de vier jaar dat ik met de trein reis naar Gent (en ook terug naar Sint-Niklaas) mag ik eigenlijk niet klagen. Ik heb nog maar zelden grote problemen meegemaakt. Op wat stakingsdagen na, de gewoonlijke problemen bij de eerste sneeuwval en grote vertragingen bij personenongevallen op het treinspoor na rijdt mijn trein gewoon en zelfs vrij stipt.

Maar het moest eens gebeuren. Tijdens de pauze in de Franse les deze avond merkte ik onderstaande tweet op:

Wanneer ik na de les aankom in het station van Gent-Sint-Pieters, een uur nadat het ongeluk gebeurd is, is er nog steeds even grote onduidelijkheid over hoe en wat. Geen duidelijke communicatie naar de reizigers dat de klaarstaande trein richting Antwerpen-Centraal maar tot Lokeren zal/kan rijden, de 10 minuten vertraging staan op het infobord maar als gewone vertraging gemeld en de vijf conducteurs/stationchefs op het perron staan in groep bij elkaar en communiceren niet naar de reizigers toe, al beantwoorden ze gelukkig wel de vragen van diegenen die op de hoogte zijn van het ongeluk. Dat niet iedereen op de hoogte is dat de trein maar beperkt is tot Lokeren wordt duidelijk wanneer de treinbegeleidster kort na vertrek uit het station afroept dat de eindhalte Lokeren is en er veel gezichten met vraagtekens verschijnen op een volgestampte trein.

Wanneer we aankomen in Lokeren blijkt de chaos nog groter. Met een simpele “We komen aan in Lokeren, de eindhalte van deze trein. In het station van Lokeren vindt u een vervang-autobus die u naar het station van Sint-Niklaas zal brengen” besloot de treinbegeleidster haar rit. Geen info waar we de bus konden vinden. Ook niet op het perron, ook niet in het station. En allemaal gestrande mensen. Wanneer ik het station buitenwandel valt het direct op waar de bus is. Of toch de bus die op dat moment klaar staat voor de reizigers. De ene man van de NMBS moet er spontaan kaal van geworden zijn, al die honderden mensen die op die ene bus meewillen. Alsof het de laatste is die richting een beschaafde wereld zal vertrekken.

Dat de vervangbussen geen vaste plek kennen wordt duidelijk wanneer ik naar Chris wandel, die ook gestrand blijkt in Lokeren en een ritje voor zowel hem en mij heeft versierd richting Sint-Niklaas. De volgende bus stopt pal voor het station in Lokeren, waar andere gestrande reizigers quasi voor zijn wielen springen om ook een bus richting huis op te kunnen. Reizigers die dus een totaal andere kant opgewandeld zijn wegens gebrek aan informatie van NMBS.

Stations hangen vol met geluidsboxen en informatieschermen, soms hangen er zelfs twee naast elkaar (eentje voor de vertrektijden en één voor info omtrent wegenwerken én reclame). Hoe moeilijk kan het zijn om een duidelijke, wederkerende boodschap te laten omroepen op zo’n momenten in de stations? Hoe moeilijk is het om een duidelijke info-boodschap op de schermen weer te geven? En waarom zijn er op dat moment geen (extra) mensen om die chaotische toestanden dragelijker te maken voor zowel het personeel als de reizigers?

Gelukkig vindt #NMBSocial niet alleen plaats in de kantlijnen van de Metro-krantjes, maar ook op zo’n momenten. Chris wist een rit te versieren bij een vriend/mede-reiziger die werd opgepikt door zijn vrouw en mij werd ook spontaan een zitje in die auto toegewezen. En zo geraakte ik toch nog, zij het iets later dan normaal, thuis na een volle schooldag.

Wat een dag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s