Brief aan de bende van 4 Kantoor

Beste Dana, Dennis, Eline, Heba,  Ismaële, Shalien, Stefan, Telli en Nicky,

What a bunch we were.

Toen ik in het tweede jaar Handel minder goede punten behaalde kwam mijn toenmalige leerkracht wiskunde en klastitularis tegen me zeggen “Het is stilaan toch vijf voor twaalf hé Troy, het is tijd een tandje of meerdere bij te steken want anders kom je in Kantoor terecht, en bij die wilde mannen wil je tocht niet terecht komen?”
Hoe fout had ze kunnen zijn. Toen in mijn derde jaar startte en zakte van Handel naar Kantoor kwam ik in de meest fantastische klas terecht waar niet langer de punten belangrijker waren dan de mensen, waar er minder achterklap was en vooral waar het minder ieder voor zich was en meer “één voor allen, allen voor één” mentaliteit.

In het vierde en vijfde jaar werd er misschien inderdaad al eens een lijn overschreden. Het is ook die leeftijd waarop je beseft dat de volwassenheid  lonkt en dat je nog heel even hebt om nog wat ondeugendheid uit te steken.  Maar langs de andere kant kwamen we ook steeds op voor het onrecht.

We lachen nog steeds met mevrouw Van Damme, een interim Frans die op haar eerste les zich doodserieus voorstelde als de nicht van Jean-Claude Van Damme. Na één week ofte twee lessen kwam ze al niet meer opdagen. Dat de respect die zij van ons kreeg dezelfde was als die van dat zij aan ons gaf zat haar blijkbaar niet lekker. Toen we ontdekten dat een klas de leerkracht godsdienst in een val had gelokt door hen als een bende ontsnapte apen te gedragen tijdens een les van haar, dit te filmen later op YouTube te zetten om haar zo in een slecht daglicht te stellen bij de directie en de inrichtende macht. Nadat de leerkracht in kwestie huilend haar verhaal had gedaan zijn er nogal harde woorden gevallen met de klas waar het gebeurd was. Die klas is op hun beurt nogal onder de indruk van de actie gaan klagen bij de directie die ons officieel op de vingers kwam tikken. Toen hij voor onze klas stond vreesden we dan ook wel dat er nogal een standje zou volgen. Hij prijsde echter de manier waarop onze klas het steeds voor elkaar opnam, maar dat het indien nodig ook voor de leerkrachten door het vuur ging.

Er zijn tal van anekdotes en verhalen. We hebben heel vaak de boel op stelten gezet, maar we wisten heel goed hoe ver we konden gaan en respecteerden in ons hart al onze leerkrachten die het ook goed met ons voor hadden. Zij die vonden dat we minderwaardig waren behandelden we met hetzelfde respect als zij voor ons.

Iedere jaar werd onze klasgroep wat groter. Ieder jaar kwam er wat meer onenigheid in de klasgroep en in het zevende jaar was er zelfs enkele keren klinkende ruzie. Toen we dat laatste jaar met de klasgroep naar Londen mochten, omdat we het jaar daarvoor de tweedaagse zelf in elkaar hadden gestoken, eindigden we met die eerste, vaste kern van onze klas in één kamer. De meisjes kwamen de jongens kamer in en het werd een late, gezellige nacht. We hadden wat bier kunnen bemachtigen in de nachtwinkel aan de overkant van de straat, we hadden wat chips en

Gasten, ondanks dat we ondertussen al enkele jaren geen klas meer gedeeld hebben en afgestudeerd zijn op de middelbare school denk ik nog vaak aan jullie. Quasi dagelijks. En nog vaak, quasi  dagelijks, mis ik de fantastische sfeer en band die we met elkaar hadden.

What a bunch we were. What a gang. We couldn’t have been any better.

Het gaat jullie allemaal goed en hopelijk komen we elkaar zo nu en dan nog eens tegen.
En laat ons dat, zoals steeds, breed lachend herinneringen ophalen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s