Brief aan mijn eerste lief

Hey Femke,

Ik denk dat ik voor ons beiden spreek als ik zeg dat er geen echte liefde was tussen ons. Misschien wel een klik, een cocon waaruit nog een vlindertje moest ontsnappen en vooral de puberale interesse in wat iedereen nu zo geweldig vond aan die liefde. Vooral naar elkaar geduwd door vrienden die ons na een bemoedigde “allez, neem haar hand vast!” of “kus dan toch eens!” bijna onze handen zelf in elkaar zouden haken of onze hoofden naar elkaar toe zouden duwen.

Ik zou liegen als ik zeg dat er helemaal niks was, want dat was er wel. Het was warm en zacht. En goed. Zoals een eerste liefde moet zijn. Wat gesukkel, gekus met tanden die over elkaar schrappen, de arm die pijn doet na “Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe” uitgezeten te hebben in één van de meest onnatuurlijke houdingen die ik me kan herinneren. Ik voelde me goed bij jou. Niks speciaal, maar zoals liefde vaak doet, zorgt het voor een vleugje betovering die je doet zweven en is het een drug die zorgt dat je het toch zal missen eens het weg is, zelfs al was het geen echte liefde.  En na iets minder dan acht maanden was het weg, even abrupt als het gekomen was. Maar je had de winter verwarmd, de lente gekleurd en je had helemaal gelijk. Het toen nog enkele jaren duren voordat ik echt liefde leren kennen.

Onze werelden lagen ook te ver uit elkaar. Diep vanbinnen ben ik een klein kind. Ik wil kleur en ik wil lol. Ik wil niet in strakke kostuums met een dame in een veel te strakke jurk veel te dure drankjes gaan drinken in één of andere dure gelegenheid en in alle hypocrisie tegen de zogenaamde vrienden gaan opscheppen hoe goed het in mijn leven gaat. En ik ben koppig, ik ga niet voor de easy way. En ik wil een warme thuis, zoals jij die had en waar je zo wanhopig van probeerde weg te vluchten. En dat was het misschien, dat we teveel tegengestelden waren.

Raakpunten. Ik kan me ze amper herinneren. Dezelfde school. Elk een bril. En beiden vijftien en nog geen lief gehad. Maar we hadden verder niks gemeen. Geen interesses, geen dezelfde favorieten boeken of films. Meer nog, je rende ontzettend hard weg van één van mijn grootste fandoms. Je wou enkel de Harry Potter films zien, maar de boeken wou je niet lezen. Het klonk als heiligschennis in mijn hoofd.

En dat is misschien wat miste, de essentie waar het fout liep en jij het na 7 maanden uit maakte. Dat er niks was dat ons nog zou bonden eens school afgelopen was en de vakantie voor de deur stond. Geen films om samen te kijken, geen boeken om samen te lezen en laat staat dat ik samen met jou naar feestjes zou moeten gaan. De nieuwsgierigheid was over, de gewoonte en de sleur begon er in te komen.

Als ik vandaag naar je kijk, als ik je toevallig passeer, voel ik geen gemis. Zelfs geen hechte vorm van vriendschap en zelfs van nog een klein restje liefde is geen sprake meer. Niet dat ik je verafschuw, ik ben je dankbaar voor zeven prachtige maanden, want dat waren ze wel. Maar er bindt ons niks, buiten die zeven maanden die we delen in onze geschiedenis. Wat ik zie is iemand die mijlen ver van mijn leefwereld afstaat.

En het is goed zo, het is best oké.

Wat je ook gaat doen, of welke weg je ook volgt,
ik wens je heel veel liefde en geluk.

Het gaat je goed,

Troy

Advertenties

2 gedachten over “Brief aan mijn eerste lief

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s