Liefste Fiona,

De kans dat je me nog herinnert of kent is klein. Het is dan ook al vier jaar geleden dat we nog spraken. Niet dat we echt lang met elkaar hebben gesproken, of diepe gesprekken hebben gehad. Niet dat we elkaar echt en lang gekend hebben. Het was meer een passsage met een goede babbel. Maar een babbel die goed gelegen kwam. Een babbel waar we allebei nood aan hadden op dat moment misschien. Jij had jouw problemen met jouw vriend Jesse die je doodgraag zag en al mijn dromen waren doorprikt. Ondanks dat we elkaar nooit echt ontmoet hebben en het gesprek zich enkel op een sociale media kanaal (ik weet al niet meer of het nu op Tumblr of Noxa of beide was…) afspeelde, hebben we wel een hele avond dezelfde ruimte gedeeld. Niet dat we elkaar daar ontmoeten hebben, of toch niet bewust misschien.

Het was april 2010, jij had iemand nodig omdat je niemand vond in je omgeving om over jouw problemen te praten omdat, als ik het me goed herinner, ze of te dicht bij jou vriend stonden of toch sowieso gekant waren tegen jullie relatie vanwege het leeftijdsverschil. En bij mij zat op dat moment misschien zowat alles tegen zodat ik gestopt was met dromen. Het was eerder toevallig dat we aan de babbel geraakten. Omdat we op een agenda-pagina elkaar vonden voor die ene avond dat we diezelfde ruimte zouden delen.

Het duurde niet lang of het gesprek ging richting de privé-berichten omdat we ons hart aan elkaar luchten. Talloze berichten ging over en weer, vaak berichten die enkele minuten lezen in beslag namen. Maar ik vond het aangenaam om met iemand op die manier te praten. En terug te dromen.

Ik zal het nooit vergeten hoe we elkaar vonden in die droom. We zouden een soort jongerenhuis op starten. Niet zomaar een café of club voor jonge mensen. Nee, het moest een gezellig iets zijn, een soort thuis voor de mensen die net zoals wat verloren waren en nood hadden aan een veilige plaats. Het zou alternatiever worden, niks te groots of commercieel en al zeker niet voor de jongeren op zoek naar een plaats om te feesten, want alcohol zou niet binnenkomen. Het moest een plaats zijn waar iedereen zichzelf kon zijn en dat quasi 24 uur op 24 open was. Als ik me niet vergis stond er zelfs de inrichting al vast en was alles al zo goed geregeld op een naam na.

Op 5 mei was het dan zover. We hadden afgesproken dat we elkaar zouden aanspreken of roepen mochten we elkaar ontmoeten, iets dat vrij onwaarschijnlijk was aangezien jij pas later zou komen tegen het begin van Mika’s concert. Beiden waren we daar om dezelfde reden. Niet voor de kitch, maar voor de muziek van de man. Zijn gevoelige teksten op de happy muziek. Die combinatie vind je moeilijk terug bij andere artiesten… En na het concert waren we het roeren eens dat “Any Other World” en “Over My Shoulder” het beste moment van de avond waren die ons tot tranen toe bewogen hadden. We hebben elkaar daar niet ontmoet, maar toch hadden we datzelfde moment gedeeld.

Kort daarna was je profiel op het sociale media kanaal plots verdwenen. Je bent niet meer komen spreken, al hoopte ik in het begin dat je dat alsnog zou doen. En ik ben je altijd blijven herinneren omdat het zo’n goede babbels waren. Of hoe toevallige passages toch een steen kunnen verlegen in iemands leven.

Bedankt daarvoor. En misschien, heel misschien, tot nog eens.
En misschien weet geen van beide bij een toevallige ontmoetingen dat jij de Fiona van toen bent, en ik die Troy.

Ik hoop dat je het geluk gevonden hebt.

Troy

2 thoughts on “Liefste Fiona,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s