Roddels boven muziek

Afgelopen maandag stuurde Q-music via Twitter het belangrijke nieuwsbericht dat de jongens van Take That in de financiële problemen zitten. Deredactie.be, de nieuwswebsite van de VRT (waarvan je toch enig niveau zou verwachten…) wist dan weer te melden dat Gary Barlow zijn OBE niet hoefde in te leveren van David Cameron.

Beide berichten zijn aan elkaar gerelateerd maar eigenlijk totaal irrelevant, laat ons dat toegeven. Want Take That, voor wie in de jaren ’90 nog te jong was muziek bewust te beleven, is de boysband die zowat de blueprint was voor de meeste Europese boysbands. Vijf jongens, in het begin met een hoog gay-gehalte, die voornamelijk goed konden dansen en mooi wezen (en waarvan één het kneutje was en dan vooral goed kon zingen…) vormden samen een hit-sensatie en scoorden talloze hits op vijf jaar tijd (zoals “Back for Good” en “A Million Love Songs”) tot ze in 1995 uit elkaar gingen. Het jaar daarvan was al één van de vijf opgestapt, en die zou het meest succesvol worden. Waarschijnlijk ook de enige die vandaag de dag nog bij iedereen een belletje doet rinkelen: Robbie Williams.

In 2005 verzamelden de 4 jongens, zonder Robbie, zich nog eens voor een televisiedocumentaire die uiteindelijk zou zorgen voor een nooit geziene reünie en comeback. Take That 2.0 was geboren, volwassener en muzikaal sterker. De solo-successen van die jongens zijn altijd uitgebleven maar samen werden ze weer de grootste boysband van het Verenigd Koninkrijk. Geen echte focus op het buitenland deze keer, tot het derde album van de herboren groep in 2010 verscheen. Deze keer wel met Robbie Williams. Grootste aankondigen volgden, de meeste radio en muziekbladen haalden ook de oude hits van onder het stof en waren benieuwd. De eerste solo-single zette Robbie op de leading vocals en met “The Flood” was er een potentiële hit. Toch besliste de Belgische radio, muziekbladen en waarschijnlijk ook de platenmaatschappij niet te veel marketing te voeren rond de boysband. Take That passeerde wel in Nederland, maar hier in België werd enkel de eerste single van “Progress” gedraaid en de opvolgers bleven ver weg uit de playlisten. Zelfs van “Progressed”, de EP die in 2011 volgde, had men in Free Record Shop nog niet gehoord op de dag van de release.

In 2012 keerde Robbie zich terug naar zijn solo-werk, met veel succes (want “Candy” werd ook een hit binnen België), en ook Mark Owen en Gary Barlow waagden zich terug aan solo-projecten. Deze werden echter straal genegeerd, die namen doen tenslotte, net als Take That, al lang geen belletjes meer rinkelen bij de mensen. Toch bevatten ze meer potentieel en zijn ze muzikaal sterker dan de meeste hits van vandaag (sorry Stromae, sorry Alex Hirsoux). Zelfs het swing-album van Robbie Williams, nochtans een grote naam, lijkt straal genegeerd te worden, ondanks dat “Swings Both Ways” misschien één van de sterkste albums is van het afgelopen jaar.

Tot maandag was Gary Barlow dus een nobele onbekende in onze contreien. Tot plots ‘financiële problemen’ van de jongens nieuws werden. De ‘financiële problemen’ mag je vertalen als fraude. Of, als het opzetten van constructies die zich in de schemerzone van de legaliteit bevinden, waarschijnlijk na aanraden van enkele boekhouders die de vele inkomsten van de jongens niet wouden doen afzwakken door talloze zware belastingen. Een constructie waar overigens enkel 3 jongens van de band, samen met hun manager en nog honderden andere muzikanten, aan deelnamen. Niks te verbergen, en waarschijnlijk niet eens met het idee om fraude te plegen, wel om belastingvoordeel te ontvangen. Volgens Q groot nieuws in het Verenigd Koninkrijk, dat het zo belangrijk was om die jongens ook in België nog eens van onder het stof te halen. De muziek draaien van Take That, of van de solo-projecten, dat waar het eigenlijk om zou moeten draaien bij een radiozender, dat is al wat minder belangrijk. Dat ze nu één van de grootste successen zijn in het Verenigd Koninkrijk (Gary Barlow kwam met “Since I Saw You Last” opnieuw binnen op de eerste plaatse in de Britse hitlijsten afgelopen weekend) blijkt minder belangrijk te zijn dan de sappige roddels en beschuldigingen van fraude.

Dat bepaalde constructies van grote internationale ketens wel degelijk fraude/belastingontwijking zijn is zelfs voor deredactie.be minder belangrijk dan het ene zinnetje van een Britse minister die in één of andere talkshow eiste dat Gary Barlow zijn titel van ridder zou teruggeven.

Mocht u vinden dat de muziek net zo belangrijk is dan het berichten over het nieuws, of zelfs belangrijker, open dan Spotify en geniet van Gary Barlow’s “Since I Saw You Last”, Mark Owen’s “The Art of Doing Nothing” of zelfs Robbie Williams’ swing-album “Swings Both Ways”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s