Dagje Utrecht

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ondertussen ken ik Lois, die ik leerde kennen via Tumblr, al vijf jaar. Ondanks dat het sociale medium op al die jaren enorm veranderd is zijn we wel steeds contact blijven houden via Facebook en vooral via handgeschreven brieven. Al enkele jaren zeggen we ook dat we eens moeten afspreken om elkaar te ontmoeten, maar zoals dat gaat: zolang er geen datum geprikt wordt komt het er niet van. En dus hebben we de koe enkele maanden geleden bij de hoorns gevat en werd 11 maart afgesproken. Een dagje Utrecht!

Omdat het alweer talloze jaren geleden was dat ik naar het buitenland (en op reis) ging voelde het dus vooraf ook heel hard aan als een dagje op vakantie! Weliswaar een spannend dagje vakantie, want ik zou voor het eerst helemaal alleen naar het buitenland reizen (want Lois is van Nieuwegein), ik zou dat per trein doen (maar liefst 3, en nog eens 3 terug) en ik zou iemand voor het eerst ontmoeten!

De reis zelf viel ontzettend goed mee, het kleine beetje vertraging dat ik tussen Antwerpen en Rotterdam-Centraal opliep werd helemaal weer weggereden en met maar vijf minuten vertraging arriveerde ik zonder problemen of verloren lopen op mijn bestemming!

En dan was het even zoeken naar Lois, gelukkig vonden we elkaar snel (of zij mij toch…) Vanuit het station wandelden we naar de HEMA, als ware fan van die winkelketen een droom van me om zo’n Nederlandse winkel te ontmoeten. Drie verdiepingen groot, met restaurant! Ideaal dus voor een lunch. En wat beter als lunch dan  een broodje kroket? When in The Netherlands, do as the Dutchmen do! Ik kreeg een ronde schijf mee die zou afgaan wanneer mijn maaltijd klaar was zei de man. Dan maar naar de tafel met iets dat er uitzag zoals een landmijn in de 24-reeks op televisie. Gelukkig maakte die alleen maar een enorm piepend geluid, rode lichtjes én een trilsignaal. Net geen bom of mijn dus!

Na de lunch kuierden we even rond door de gezellige straatjes van Utrecht en hadden we het over de verschillen tussen België en Nederland (dit dankzij door de talloze frietkramen “Manneke Pis” die ongetwijfeld te vettig en te slappe friet verkochten) voor dat we de Domtoren zouden beklimmen.

De Domtoren is zowat de hoogste kerktoren van Nederland (maar staat wel helemaal los van de kerk) en torent zowat overal boven uit. Met een gids ga je op een uur tijd van helemaal beneden zo’n 95 meter omhoog tot de top van de toren. 465 treden, gelukkig krijg je meermaals de tijd om tijdens de uitleg even op adem te komen. Op 75 meter krijg je al even een voorsmaakje van wat je helemaal bovenaan te zien zal krijgen. Wat daarna volgt is een klim via een zeer smalle en sterke wenteltrap die ingenieus verwerkt zit in de pilaren van de toren. Eenmaal boven aangekomen heb je een adembenemend uitzicht over Utrecht en kan je bij mooi weer (en hadden wij even geluk!) zelfs Amsterdam zien liggen! Daarna volgde de afdeling die we wel in één stuk deden. Jammer genoeg waren de buttons helemaal op, een bewijs dat ze iedere bezoeker normaal meegeven dat ze helemaal op de Domtoren geraakten. Gelukkig hield ik er een Domtoren-paspoort aan over!

We bezochten ook even de kerk waar Lois de rol van gids even op haar nam en me bij de nog steeds zichtbare ravages van de beeldenstorm daarover de geschiedenis bijbracht. Ongelooflijk interessant om op die manier een stad te kunnen en mogen ontdekken!

Na de Domtoren nam Lois me mee naar haar nieuwe bijbaantje, Museum Speelklok! Een museum vol zelfspelende muziekdoosjes. En dozen. En piano’s. Vooral heel veel muziek dus. Ook daar wandelden we mee met gids Lieven die de geschiedenis van al die muziekdoosjes enthousiast uit de doeken deed. En liet weerklinken doorheen het hele museum! Fantastisch en ongelooflijk interessant, maar vooral fantastisch omdat ik zelf zo’n museum waarschijnlijk links had laten liggen.

Het museum zelf bevindt zich in een oud kerkgebouw en alleen die locatie is al meer dan de moeite om het museum eens te bezoeken. Maar ook de draaiorgels laten je volop genieten van de mooie muziek die ze laten weerklinken, zeker wanneer je in de feestzaal komt met draaiorgels die zowat de hele muur in beslag nemen en de spookpiano.

Dat men er niet alleen oude liedjesboeken op kan laten weerklinken bewijst het onderstaande filmpje. Een werknemer van het museum vond een manier om hedendaagse muziek (ja, zelfs de “Gangnam Style”! te laten weerklinken op één van de vele draaiorgels.

Na het museum gingen we nogmaals door de vele straatjes van Utrecht voor wat foto’s (we waren er tenslotte als toerist) en sloten we de dag af in koffiebar (en geen coffeeshop, een verschil in het aanbod verzekerde Lois me) met een appel-kaneelcake die je de vingers liet aflikken en een dark delight, koffie om de lippen van af te likken.

Moe en voldaan besloten we de dag af te ronden, naar het station te wandelen en afscheid te nemen.

Het dagje weg deed me ongelooflijk veel deugd, het voelde aan als een echte vakantie en reizen met de trein, zelfs al is het drie uur, is best ontzettend aangenaam! En mensen ontmoeten die je al reeds online kent maar in het echt nog leuker zijn dat is alleen maar hartverwarmend.

Ik kijk nu al uit naar ons Belgisch uitje over enkele maanden!

4 thoughts on “Dagje Utrecht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s