Dagje Amsterdam

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Toen Hema enkele maanden terug de actie ‘Dagretour België – Nederland’ voor €19 lanceerde kon ik niet anders dan terug afspreken met Lois nadat we vorig jaar elkaar voor het eerst ontmoetten in Utrecht. Normaal kost zo’n treinrit heen en terug net niet het dubbele van die prijs voor één rit dus het was zeker een koopje.

Na een zomerse week vorige week viel het weer jammer genoeg iets harder tegen, het was heel wat graden frisser en ook de zon verdween meer dan eens achter donkere wolken wanneer we getrakteerd werden op een regenbui, gelukkig wisten we de momenten steeds goed te timen om ergens binnen te verdwijnen.

Na een treinreis van net geen drie uren kwam ik aan in Amsterdam Centraal en ging ik recht richting De Dam waar ik met Lois afgesproken had voor een bezoek aan Madame Tussauds. Ondanks we online tickets hadden en op die manier gebruik konden maken van een VIP-toegang moesten we door een technisch mankement alsnog een goed half uur aanschuiven, al was het voordeel dat we na al die tijd voldoende hadden om bij te praten.

Toen we eindelijk binnen waren stapten we in de lift die iedere twee minuten automatisch naar het hoogste verdiep van het museum vertrekt waar je bezoek echt begint. We waren nog niet goed en wel de lift uit of we werden al direct door een medewerker van het museum voor een green key geduwd. “Move a bit closer to each other, still a bit closer! Now salute! Okay, now you’re standing in an open field, be a tourist, look around! Okay, that’s it! Here are you tickets, have a great time!”

En toen stonden we oog in oog met Angela Merkel, Oprah Winfrey en Barack Obama. Je zou net geen angst krijgen als mevrouw Merkel je zo aanstaart en levensecht lijkt te zijn. Je verwacht van quasi alle poppen dat ze zomaar “Boeh!” kunnen roepen of plots zouden gaan bewegen (ondanks dat de foto’s anders doen geloven, door de belichting in het museum kon je niet anders dan foto’s met flits te maken om goede beelden te maken, jammer genoeg.) Verder in het museum kom je te weten hoe die poppen zo levensecht gemaakt kunnen worden, in het hele proces kruipt ontzettend veel tijd, werk én geld.

Maar de poppen zien er, op enkele na, wel ontzettend knap uit en telkens levensecht. Op die manier sta je ook versteld hoe klein (of groot) jouw idool of de beroemdheid in kwestie is. Soms wil je je ook excuseren tegenover een persoon waar je net niet (of net wel) tegen aanstootte of iemand die een foto lijkt te nemen, tot je beseft dat het ook gewoon een beeld in het museum is met een verouderde camera.

Ondanks het bizar is hoeveel details de poppen hebben (tot op (spat)aders, tatoeages en moedervlekken!) wil je ook gewoon op de foto met een heleboel van de beelden, soms zelfs met aangeleverde attributen van het museum. Daar weten ze ook dat digitaal een belangrijk aspect is en dus krijg je meermaals de kans gedurende je bezoek foto’s en filmpjes te maken die je gewoon naar je thuis kan sturen. Even op de catwalk, op de foto tijdens een festival met Afrojack en een kunstwerk van de hand van Vincent van Gogh, het kan allemaal!

Ondanks dat de beelden enorm de moeite zijn sta je, als je je tijd in het museum neemt, op een uur en een kwartier alweer buiten (althans, of toch in de museumshop) waar je de foto’s die in het begin van je bezoek gemaakt werden kan bekijken en eventueel kopen voor €10. Omdat ik de eerste foto echt geweldig vond (de tweede waar we tussen een veld vol Nederlandse tulpen stonden vond ik persoonlijk weer wat minder) kon ik niet anders dan de dag beginnen met een souvenir!

Eten deden we, uiteraard, in een Hema (die trouwens standaard een pak groter zijn dan onze Belgische versies) voor we ons aan de winkelstraat waagden. Een bezoekje als echte Tumblr-hipsters aan de Urban Outfitters, Pull & Bear en uiteraard ook aan Waterstones. Voordat Lois terug huiswaarts keerde kochten we nog enkele postkaarten en benutten we iedere seconde van onze tijd zodat Lois nog net tussen de sluitende deur van haar trein huiswaarts wist te springen.

Omdat het toen net geen drie uur was besloot ik nog even door Amsterdam te wandelen en zo wat meer van de stad te verkennen. Daarvoor had ik eerder deze week een gids over Amsterdam met een plannetje (al schijnt dat een typisch Vlaams woord te zijn en opteren de Nederlanders voor ‘plattegrond’) aangeschaft waar enkele wandelroutes op waren aangeduid. Onderweg naar het startpunt van zo’n wandelroute verdwaalde ik meerdere malen op en tussen de Amsterdamse grachten wat me deed besluiten het zekere voor het onzekere te nemen en het bezoek dat ik zeker wou doen aan de grootste Starbucks ter wereld, namelijk ‘The Bank’ in Amsterdam eerst doen aangezien het maar een straat van het startpunt gelegen was.

In ‘The Bank’ testen ze eerst alle nieuwe, mogelijke projecten van Starbucks uit. Lijken ze een succes, dan worden ze uitgerold naar de rest van de wereld, lijkt het toch niet zo aan te slaan wordt het bijgewerkt of afgevoerd. Ondanks dat is het best een gezellige Starbucks-vestiging en omdat net een regenbui begon toen ik m’n koffie kreeg besloot ik alvast daar de postkaartjes te schrijven zodat ik die tijdens de wandeling de bus kon op doen.

Toen ik de Starbucks buiten wandelde merkte ik dat het al wat later was dan gedacht (time flies while you’re having fun) en besloot ik een stukje van de route in te korten om enkele punten die ik zeker nog wou zien te passeren. Graag had ik ook nog een bezoekje gebracht aan het Begijnhof, maar dat sluit de deuren om 18u en dat was eigenlijk ook het moment dat ik graag de trein richting huis wou nemen. Doordat ik wederom een aantal keren verloren liep in alle straatjes en steegjes (die overigens telkens weer mooi waren om te zien) moest ik van dat bezoek afzien om er zeker van te zijn dat ik tijdig het station terug wist te vinden.

Ook van mijn bezoek aan het Anne Frank Huis moest ik uitstellen. Tickets boeken enkele dagen vooraf blijkt online een onmogelijke opgave en aan het huis zelf staat een gigantische rij waar je een dag voor moet vrij maken om aan te schuiven. Het huis zelf passeerde ik wel, maar ook daar alleen al was het drukte van toeristen die met het huis op de foto willen…

Amsterdam is dus een ontzettend mooie hoofdstad die misschien wel gezelliger aanvoelt dan andere Europese hoofdsteden. Hoe dan ook blijft het een hoofdstad waardoor het toch niet zo’ mooi is als de provincie-hoofdstad Utrecht die ik vorig jaar bezoeken en die pakken gezelliger was. Maar het was een bijzonder fijn weerzien met een fantastische pennenvriendin die ik enkele jaren geleden leerde kennen op Tumblr en een ontspannende dag waar ik enorm van genoot. En dat is het belangrijkste.

5 thoughts on “Dagje Amsterdam

    1. Dankje!😀
      Ja, het was echt bijzonder fijn! Heb er enorm van genoten en heb nog genoeg dingen die ik eens wil bezoeken om terug te keren haha😀

      Jammer genoeg zat er een opgedroogde druppel op m’n lens van in de middag waardoor er op enkele foto’s een vage plek zit (al valt het niet bijzonder hard op als je het niet echt weet :D)

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s