Take That – Wonderland

Het is ondertussen alweer zo’n 10 jaar geleden dat Take That, de bekendste boysband uit de jaren ’90, een meer dan geslaagde comeback maakte met ‘Beautiful World’. In die tien jaar zijn de bandleden erin geslaagd meer volwassen te klinken, kiezen ze niet steevast voor de platte poppy nummers en leunt hun muziek misschien qua muzikale stijl dichter aan bij hun sound uit de jaren ’90 dan hun comeback plaat deed.

Dat ze ondertussen maar met 3 meer zijn in plaats van 5 hoeft de pret niet te drukken. Robbie Williams werd uit de band gezet (of stapte hij nu toch zelf op?) in 1995, in 2010 maakte hij een (tijdelijke) succesvolle terugkeer voor de plaat ‘Progress’. Dat hij nog steeds vriend aan huis is bewees het gastoptreden van de 3 resterende leden eind vorig jaar tijdens het concert waar Robbie Williams zijn BRIT Award voor zijn muzikale carrière in ontvangst mocht nemen. Omgekeerd maakte ook hij een gastoptreden tijdens de finale van ‘Let It Shine’ waar Gary Barlow, nog steeds frontman van de band, op zoek ging naar jong talent voor een musical rond Take That en zongen ze met z’n vieren nog eens ‘The Flood’. Jason Orange verliet de band officieel in 2014, maar Gary Barlow, Howard Donald en Mark Owen doken alsnog met 3 in de studio in voor ‘III’.

Nu zijn ze terug met ‘Wonderland’, de hoes doet alvast hard denken aan ‘Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band’, één van mijn favoriete The Beatles-platen waarop volop geëxperimenteerd wordt. Opener ‘Wonderland’ doet alvast vermoeden dat we van dit album evenveel mogen verwachten, de eerste seconden zouden zelfs zomaar weggelopen kunnen zijn uit ‘Tomorrow Never Knows’ uit ‘Revolver’. Verder klinkt het openingsnummer vernieuwend en tegelijkertijd vertrouwd aan. Verwacht geen typische boysband-sound maar een volwassen nummer van een band die vooral als band gezien wil worden.

‘Giants’, de voorloper van dit album is wat anders. Meer poppy, het past zo tussen de hedendaagse radio-nummers en klinkt dan ook zeer dansbaar en zomers. (Kudos voor JOE FM overigens die vast één van de weinige Belgische radiozenders is die het nummer opnam in hun playlist!). ‘New Day’ klinkt als een echt volwassen band die gewoon sterke nummers wil maken zonder daarmee te hoeven scoren, in tegenstelling tot ‘Lucky Stars’ dat net zo goed van de hand van Daft Punk had kunnen zijn.

‘Superstar’ is waarschijnlijk één van de nummers van dit album dat het meeste aanleunt tegen het originele Take That-repertoire, overgoten met een hedendaags sausje. Mark Owen mag voor het eerst op dit album voor de lead vocals zorgen en doet dat met verve. Wanneer de gitaren en de drums ook hun deel mogen opeisen wordt dit nummer de hoogte ingetild en het is zowat mijn favoriete nummer van dit album. ‘Hope’ is daarentegen één van de sterkste ballads en alleen al de afsluitende ‘Hope’ door Gary Barlow geeft hoop.

Op ‘River’ mag Mark weer lead vocals voor zijn rekening nemen en de meer krachtigere tracks gaan hem duidelijk goed af. Take That enters pop-rock! ‘Don’t Give Up On Me’, de eerste van de 4 extra tracks op de deluxe-versie van ‘Wonderland’ klinkt ontzettend 80’s met zijn synthesizer-loop, een loop die zich zelfs lijkt terug te vinden in de tekst. ‘Up’ zou dan weer zomaar een track van Coldplay geweest kunnen zijn, dromerig en zweverig, voortkabbelend als een beekje met toch enige kracht. Andere parel die niet terug te vinden is op de standaard versie van het album is ‘Come On Love’ waar Take That nogmaals in volle glorie mag schitteren, met een krachtig en gelaagde track. Als toemaatje wordt de deluxe-versie van ‘Wonderland’ afgesloten met de zomersingle ‘Cry’ die de jongens vorig jaar hadden met het DJ-duo Sigma.

‘Wonderland’ doet een nieuwe wind waaien door de discografie van Take That, het doet geenszins denken aan hun albums uit de jaren ’90, nochtans een makkelijke optie als we zien hoe hip de jaren ’90 momenteel zijn. Noch kan je snel en makkelijk de link leggen tussen de comeback-albums ‘Beautiful World’ en ‘The Circus’. Nog maar eens wisten de jongens zich te vernieuwen, te experimenteren maar desondanks ook trouw te blijven aan zichzelf. Het drietal durft duidelijk te experimenteren en al is de vergelijking met ‘Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band’ misschien een stap te ver, toch mag het album zeker die connectie leggen binnen de discografie van Take That.

Voor op de iPod: ‘Wonderland’, ‘Giants’, ‘New Day’, ‘And The Band Plays’, ‘Superstar’, ‘River’, ‘The Last Poet’, ‘Don’t Give Up On Me’, ‘Up’,  en ‘Come On Love’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s