Miley Cyrus – Plastic Hearts

Miley Cyrus is van een braaf kindersterretje uitgegroeid tot een rebelse pop-zangeres en ondertussen mag je haar vooral een echt poprockster noemen. Het is de glow-up van de laatste jaren als je het mij vraagt, minder obsceen en vooral een vrouw met ballen, dat is de Miley Cyrus die we in 2020 te zien krijgen tijdens de aanloop naar de release van ‘Plastic Hearts’, haar zevende album.

Normaal zouden er 3 EP’s haar vorige album ‘Younger Now’ opvolgen, maar door die plannen trok ze een streep na haar scheiding van Liam Hemsworth. Het album staat dan ook bol van liedjes over relaties die stuk lopen, de persoonlijkheden en jezelf in vraag stellen.

‘WTF Do I know’ mag het album openen en zet de toon voor wat je van de rest van het album mag verwachten, de ruwe en vaak schurende stem van Miley, stevig gitaarwerk en een sound dat je doet terugdenken aan de betere radiohits uit de jaren ’80 en ’90. In ‘Plastic Hearts’ bezingt ze hoe ze opzoek gaat naar iemand om de leegte op te vullen door iemand te zijn die de andere persoon wenst dat ze zijn, “plastic hearts are bleeding” zingt ze na “Sell you something that you already own, I can be whoever you want me to be”.

Haar duet ‘Prisoners’ met Dua Lipa is ondertussen al een zeer gekende radiohit maar het is niet de enige gaste op het album, voor het stevige en met beats pompende ‘Night Crawling’ nodigde ze Billy Idol uit in de studio wat een fantastische samenwerking oplevert. De eerste single ‘Midnight Sky’ liet eerder op de radio al een blijvende indruk achter en is de ideale mix tussen Miley Cyrus die eerder al gekend was van haar voorgaande hits en de nieuwe die we op dit album mogen horen. Op de digitale deluxe versie is er ook de mash-up ‘Edge of Midnight’ te horen met Stevie Nicks.

Met ‘High’ wordt het plots wat rustiger en wordt duidelijk hoe goed Miley Cyrus eigenlijk is als zangeres. High op herinneringen en dagdromen aan een vervlogen relatie, over verloren lopen in gedachten aan herinneringen die je niet meer wil zien. Meermaals wordt duidelijk dat ze tijdens het werken aan dit album een gebroken vrouw was.

In ‘Never Be Me’ gaat ze de reflectie met haar zelf aan waarin ze bezingt dat ze nooit de stabiele stal zal kunnen bieden, dat ze heel graag de lijn opzoekt en met vuur speelt maar dat ze niet wil breken, wel een beetje wil doen buigen maar niet meer dan dat. In ‘Golden G String’ lijkt ze haar provocerende keuzes van voorheen te verduidelijk als een tegendraads antwoord op wat iedereen van haar verwachtte.

Op de digitale deluxe versie voegde ze ook nog twee extra live tracks toe en de eerder vernoemde mash-up van ‘Midnight Sky’ die het origineel misschien nog wel beter maakt. Met haar live-versie van ‘Zombie’ weet Miley Cyrus zich duidelijk tot rockgod te verheffen en kan je alleen maar benieuwd zijn naar wat we te horen zouden krijgen mocht ze ooit echt voluit voor die richting kiezen. Met haar cover van ‘Heart of Glass’ smijt ze me helemaal terug naar mijn kindertijd waar dit nummer zelfs toen al een klassieker was. Coveren is altijd riskant, maar ze doet het met ontzettend veel verve.

Voor de deluxe versie op iTunes werden er daarnaast nog vier videoclips toegevoegd van de Apple Backyard sessions, ze passen geheel in het thema van het album en zijn pareltjes om naar te kijken.

Voor op de iPod: ‘WTF Do I Know’, ‘Plastic Hearts’, ‘Angels Like You’, ‘Gimme What I Want’, ‘Night Crawling’, ‘Midnight Sky’, ‘High’, ‘Never Be Me’, ‘Edge of Midnight (Midnight Sky Remix), ‘Heart of Glass (Live from the iHeart festival)’ en ‘Zombie (Live from the NIVA Save Our Stages Festival)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s