Over 2020

2020 was een droomjaar (puur technisch gezien zijn nachtmerrie’s ook dromen.) Het gooide alles op z’n kop en dan nog eens. Ik viel, krabbelde recht, struikelde en probeerde weer recht te staan. Soms slaag ik daar in, soms niet. Maar ik ontdekte warme mensen, mensen die soms verder leken dan ze werkelijk waren. Haalde vriendschappen aan en voelde een bad vol warmte.

Midden februari, een weekendje Utrecht, een fenomenaal concert van MIKA en daar op de top van de Domtoren leken de lichtjes van Utrecht wel een oneindig sterrenhemel. Het is gek hoe recent dit lijkt en we ondertussen net geen jaar verder zijn en amper nog een wereld kunnen voorstellen met een volle zaal die luidkeels meezingt en springt en een waar feest bouwt. Waar we zonder mondmaskers rondlopen en reizen. Alles leek plots mogelijk. Mijn wereld was net nog maar eens op z’n kop gezet met een plots ontslag van vandaag op morgen. Ik dacht dat het de start zou zijn van wondermooie dingen. Boy, was I wrong.

Ik vond een nieuwe job, en dan nog één. Als je tegen de tienjarige Troy zou zeggen dat hij ooit in de wereld van boeken zou werken, hij zou glunderen. De dertigjarige Troy ook. Verwelkomd worden in een hecht team dat je met open armen ontvangt, dat in je gelooft, dat je steunt en ontzettend hard zijn best doet ondanks de huidige wereld je toch welkom te doen voelen. Dat strooit met complimenten en je vooral wil doen groeien.

Het moest een groot feest worden, maar toen moest ik plots zelf de slingers ophangen. Ik werd dan maar 29+ want wat je niet echt vieren kan, kan je niet zijn. Alles waar ik naar uitkeek viel in het water.

Volgend jaar wordt nog even tanden bijten, het is straks niet op magische wijze over. Maar zodra het kan en mag gaan we luider dan ooit het leven vieren, onze idolen steunen en verwelkomen met het luidste applaus.

Nee, niks van 2020 moest worden werd het. Maar het gaf ook het onverwachte. Het bracht nieuwe plaatsen en mensen. Nadat ik struikelde groeide ik (en nog steeds.) Geen jaar om te vergeten maar om uit te leren. Dat er mensen zijn die wel het licht weten te vinden als het even donker wordt.

Hou vol, het komt goed. Wees een lichtje, doe groeien. Wat je geeft komt weer terug en vooral: blijf geloven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s