Gary Barlow – Music Played by Humans

Na het eindigen van het ‘Odessey‘-era hadden de bandleden van Take That al laten weten dat fans enige tijd zouden moeten wachten op een terugkeer en dat de heren even tijd zouden maken voor andere projecten. Ongetwijfeld heeft ook daar Corona roet in het eten gegooid, maar Gary Barlow kon toch zijn vierde solo-album afwerken. Vermoedelijk gebeurde dat grotendeels, toch wat het muzikale gedeelte betreft, nog voor de hele wereld in lockdown ging omdat hij voor dit album grotendeels werkte met een grootste Big Brass-band.

‘Music Played by Humans’ is zijn vierde solo-album getiteld, met Kerst verscheen er ook een extra editie dat voorzien werd van een Kerst-variant van de voorloper van het album ‘Incredible’ en daarbij ook een extra schijfje van het (televisie-)concert ‘Night at the Museum’ dat hij deed voor ITV.

Op dit album krijgen we een heel andere sound dan we gewend zijn van Gary Barlow, het klinkt grootser en meer swing en het is voor het eerst dat we hem uit zijn muzikale comfortzone horen treden. Tegelijk wordt hierdoor soms ook duidelijk dat Gary deze comfortzone nodig heeft om op zijn best te zijn en ontbreekt het hem bij momenten aan de muzikale spontaniteit en entertainerschap dat (ex-)Take That-collega Robbie Williams dan weer wel bezit.

Vlak voor ‘Who’s Driving This Thing?’ introduceert Gary Barlow het concept van dit album aan de band in de studio voordat het album opent met een energieke knaller die bij momenten doet denken aan een Elvis-song en die je alvast enorm doet verrassen als je het eerdere werk van Gary kent. Met ‘Incredible’ toont hij echter meteen aan dat het geen volledige stijlbreuk is met zijn ouder werk, en brengt hij een mooie brug tussen beide werelden.

Tijdens de verschillende lockdowns in Groot-Brittannië bracht Gary Barlow ook telkens digitale samenwerking in stand met de crème-de-la-crème van de muziekwereld tijdens ‘The Crooner Sessions’ waar hij over het internet telkens een duet bracht. Ook dit album kent talloze samenwerkingen zoals de zomerse Latino-samenwerking met Michael Bublé en Sebastián Yatra, ‘Elita’ dat vorig jaar misschien net te laat gelanceerd werd in het najaar. Het had anders ongetwijfeld over menige zomerse terrassen weerklonken.

In de hele set-up van het album maken de samenwerkingen het nooit saai, zoals het swingende ‘Enough is Enough’ met Beverly Knight dat je, zoals in de songtekst gaat, bijna doet dansen tot genoeg, genoeg is. Ook ‘Supernatural’ is een typische swingend nummer dat heerlijk klinkt.

Ook de laatste twee samenwerkingen van het album tillen dit album naar een hoger niveau. ‘What’s Leaving’s All About’ krijgt een grote extra met de rauwere stem van Alesha Dixon waardoor het nummer een extra laag krijgt wat werkt in het grotere geheel. Laatste samenwerking is met James Corden (die zelf een enorme Take That-fan is) dat een groter cabarat-humor gehalte kent en toevallig gaat over de beste vriendschap waarvan eerlijk de belangrijkste eigenschap is. Het doet overigens ook denken aan de samenwerking van Robbie Williams en Jonathan Wilkes in ‘Me and My Shadow’ op het album ‘Swing When You’re Winning’.

Met een typische ballad ‘I Didn’t See That Coming’ sluit Gary Barlow dit album af dat een heel nieuwe muzikale zijde van hem liet schijnen.

Voor op de iPod: ‘Who’s Driving This Thing?’, ‘Elita’, ‘Enough is Enough’, ‘Supernatural’, ‘What Leaving’s All About’ en ‘The Kind of Friend I Need’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s