Taylor Swift – evermore

Normaal had 2020 in het teken gestaan van een wereldtournee voor Taylor Swift die haar plaat ‘Lover’ midden 2019 lanceerde en waar de tournee rond zou draaien. Uiteindelijk werd de hele tournee geannuleerd omwille van de pandemie die de wereld ondertussen al geruime tijd in zijn greep houdt. Swift bleef er echter niet bij de pakken mee zitten en ging naarstig aan het werk. Ze verraste de wereld met een gloednieuw studio-album ‘folklore‘ dat ze in quarantaine opnam, in november kreeg dat album nog een film op Disney+ met ‘Folklore: The Long Pond Sessions’. In die film werd het album integraal live gespeeld, en ook dat live-album verscheen achteraf op alle streamingskanalen.

Alsof dat alles nog niet genoeg was werkte ze in alle stilte ook aan de heropnames van haar debuutplaat ‘Fearless’ nadat ze in een dispuut belande met haar voormalige manager die de master tapes bezit op haar eerste platen. Voor Taylor reden genoeg om al die albums opnieuw onder handen te nemen en haar eigen versie van dat album te maken. ‘Fearles (Taylor’s Version) verschijnt op 9 april. En tussen dat alles verscheen in december nog een gloednieuwe plaat ‘evermore’ dat een vervolg vormt op ‘folklore’.

Het merendeel van de nummers schreef Taylor Swift ook deze samen met Aaron Dessner (bekend van The National) waardoor ‘folklore’ en ‘evermore’ als een tweeluik aanvoelen, en ook het artwork gaat verder in het thema van zijn voorganger. Door deze keer te kiezen voor een coverfoto in kleur en de titel voelt dit album uiteraard meteen een stuk warmer en positiever, een beetje hoopgevend.

Met haar partner (onder pseudoniem William Bowery) schrijft ze het prachtige ‘champagne problems over hoe een koppel elk anders had voorgesteld. Het hoofdpersonage, van waaruit Swift zingt, die de relatie beëindigd terwijl de ander de ring in zijn zak had zitten om de vraag te stellen. Dat tussen de lijnen door het ook over mentale problemen gaat maakt duidelijk dat het over zoveel meer moet gaan dan een liefdesbreuk in dit nummer.

”tis the damn season’ kabelt heerlijk op het striemen van een elektrische gitaar over hoe iemand die haar droom najaagt en het geboortedorp verlaat om een grote carrière na te jagen, maar terugkeert in de zomer en haar oude vlam opnieuw ontmoet en weer helemaal verliefd wordt en weet wat ze mist wanneer ze er niet is. Wat volgt is een hartbrekende balad ‘tolerate’ over in een relatie zijn die helemaal onverschillig is en er toch alles aan willen doen om in diens leven aanwezig te zijn, al is het maar in de voetnoten.

Samen met Haim brengt Taylor Swift ‘no body, no crime’, één van de eerste songs in de muziekgeschiedenis die een thriller kan zijn over over het bedriegen van een partner en een uiteindelijke moord. Het is meteen één van mijn favoriete nummers van dit album! Naast de samenwerking met The National die volgt is er ook een samenwerking die minder opvallend is op het album, buiten de credits om wordt het nergens echt vermeld maar toch tilt Marcus Mumford (van Mumford & Sons) met zijn stem ‘cowboy like me’ naar een hoger niveau, net zoals de gitaar en de mondharmonica op het einde van het nummer.

Met ‘marjorie’ bezingt ze een ode aan haar grootmoeder en wenst ze dat ze als haar kleine zelf meer aandacht had besteed aan haar grootmoeder, aan de vragen die ze heeft en aan wie ze werkelijk is. Het is een ontzettend warm nummer dat op de backing vocals zelfs haar grootmoeder Marjorie Finlay laat horen, om de tekst “what died didn’t stay dead” kracht bij te zetten.

‘closure’ voelt als een elektronisch experimenteel nummer binnen het geheel en gek genoeg vindt het toch zijn plaats binnen dit vrij akoestische, folk-pop album over een personage dat telkens weer de aangeboden closure van een ex-partner weigert na het zelf alleen te moeten hebben verwerkt. Het fysieke album komt met twee bonus-tracks, waaronder het prachtige ‘right where you left me’ over een meisje dat niet vooruit kan na gedumpt te worden en blijft vasthouden aan wat ooit was, Taylor Swift weet met het herhalen van het refrein zelf steeds duidelijker de wanhoop te laten klinken.

Het prachtige ‘it’s time to go’ is het tegenstelde van de eerste bonus track en Swift lijkt met dit nummer het hoofdpersonage van de vorige track de hoop te willen geven verder te gaan met een tekst als “In your soul // you know // when it’s time to go” en “Sometimes walking out is the one thing // that will find you the right thing.”

Voor op de iPod: ‘champagne problems’, ”tis the damn season’, ‘tolerate’, ‘no body, no crime’, ‘cowboy like me’, ‘marjorie’, ‘closure’, ‘right where you left me’ & ‘it’s time to go’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s