Hackathon

Hackathon

Ondertussen zitten de eerste vier weken of dus de eerste maand van mijn stageperiode er op. En ondanks dat 12 weken in het begin vrij lang lijken te zijn vliegt de tijd toch enorm snel wanneer je er te midden in zit. Maar dat is uiteraard positief en teken dat het ontzettend fijn en gevarieerd genoeg is om te doen.

Het is boeiend en leerzaam en brengt zowel sommige theorie van de schoolbanken in de praktijk als het nieuwe dingen leert rechtstreeks uit de praktijk die zelfs niks met mijn opleiding te maken hebben. Dat en het feit dat ik in een jonge start-up/team terecht kwam maakt het allemaal zo leuk om te doen! En maar goed, want het dagelijks pendelen en het twee wekelijkse studium generale maken het soms wel zwaar en vermoeiend.

De voorbije twee dagen vonden er een hacakthon plaats op mijn stage. Twee dagen complete chaos en vrijheid om ideeën uit te werken, elkaar te inspireren of dingen aan te leren.

Zo starten we vrijdag met brainstormsessies in drie verschillende groepen met de bedoeling om ‘s avonds aan een klankbord de uitkomst van de brainstormsessie voor te stellen. Zo was er een groepje dat brainstormde rond de nieuwe website van Forcit en over een toekomstige spin-off van het bedrijf. Ik kwam in het groepje terecht dat brainstormde rond Actiegericht, een andere spin-off van Forcit. Ons resultaat was de revolutionaire voorstelling van de website van de toekomst dat de menubar en zoekbalk overbodig zal maken. En zo’n brainstorm is niet alleen ontzettend leuk, het bevorderd ook het groepsgevoel, een klein beetje de competitiedrang en brengt een inspirerende kriebel met zich mee!

Zaterdag vonden voornamelijk demo’s en inspiratiesessie’s plaats. Zo mocht ik de spits af bijten met een voorstelling rond Podio, een CRM-pakket dat ik afgelopen week testte. Niet dat ik veel voorbereiding had gedaan voor de presentatie zelf (wegens een gebrek aan tijd), maar de presentatie verliep toch vlot. Daarna volgde een presentatie van CRM-pakket Odoo en Teamleader. In de middag gaf Henri een inspiratiesessie in “elevator pitching” (het voorstellen van een idee/missie/visie in 30 seconden tot 2 minuten), wat niet zo makkelijk is als het lijkt. Tijdens één van de oefenmomenten werd me ook duidelijk dat er nog veel schaafwerk nodig is aan mijn idee over mijn latere koffiebar. Maar het kriebelde alleen maar om er verder aan te werken. De hackathon werd afgesloten door een presentatie over growth-hacking door Jan-Willem.

Twee inspirerende en toffe dagen om de eerste maand stage af te sluiten!

Guillaume Musso – Bericht uit Parijs

parijsMadeline Green en Jonathan Lempereur kennen elkaar volledig niet. Madeline woont in Parijs en heeft een bloemenwinkel, Jonathan woont in San-Francisco en baadt een restaurant uit. Wanneer ze tegen elkaar botsen in de luchthaven en daarbij hun telefoontjes per ongeluk verwisselen eindigen ze elk aan de andere kant van de wereld met een toestel dat niet het hunne is.

Het is de start voor een verhaal dat hen niet alleen zal samenbrengen, maar ook hun persoonlijk verleden helemaal naar boven zal doen brengen dat hun al die tijd al bezig houdt. En meer nog vinden ze allebei terug de zin in het leven die ze kwijt waren.

“Bericht uit Parijs” komt misschien traag op gang, maar is meer dan de moeite om te lezen want het neemt je mee in een totale wervelwind met spannende plotstwists die je niet ziet aankomen.

Een must-read voor een regenachtige zondagmiddag!

Zondagmorgen

Het lijkt nog niet zo eens heel lang geleden, die zondag van weleer. Er was nog geen stress over schooltaken die ingediend moesten worden op maandag of aangekondigde toetsten. Geen opzettend gevoeld van maandagblues omdat de werkweek weer begint, maar nog volledig zorgeloos en vrij. Zondag was nog een dag waarop je 100% kon genieten, misschien nog wel net dat tikkeltje meer dan je kon op zaterdag.

Want geef toe, op de zondag van de jaren ’90 waren kinderen de koning. En dat begon al om 9 uur. Dan moest je al klaar zitten zelfs, dus je stond nog vroeger op. Want om negen uur ging TV2 van start, niet met één of ander saai programma, maar met Samson & Gert. En geen half uur durende aflevering, maar Samson & Gert waren de Ketnet van toen. Doorheen de afleveringen waren er tekenfilmpjes van Tom & Jerry of De Smurfen.

En als de avonturen van Gert en zijn pratende hond er op zaten was het snel overschakelen naar nummer drie op de televisie voor VTM. Niet dat we superveel keuze hadden. Tegenwoordig hebben de kinderen een overaanbod aan zenders en programma’s en zappen ze in het wilde weg. Wij konden niet zappen. Enkel hopen dat Samson op tijd gedaan was zodat we het begin van Schuif Af niet misten.

Want van huis 101 gingen we naar maison Arthur, een soort blokhut met een deur die horizontaal om zijn as draaide in plaats van gewoon open ging. Met de sketches van Arthus, Ingeborg en Bartje doorheen de show met eigenlijk best wel altijd relevatie thema’s. En dan op het einde had je de verschillende gezelschapsspelletjes dat op een gigantisch formaat werden gemaakt.

En na Schuif Af zat de televisieochtend er op. Zelfs als we al hadden gewild waren de kinderprogramma’s toen afgelopen tot ’s avonds. Geen dagdoorlopende zender zoals VTM Kzoom of Nickelodeon. Maar dat was niet erg, we hadden de meeste ideale zondagochtend achter de rug. En in de zomer misten we Samson & Gert en Schuif Af wel, maar dan was er Bassie en Adriaan, vaak op TV1 door sportwedstrijden die toen nog gewoon op TV2 werden uitgezonden.

Met Bassie en Adriaan trokken we door Amerika en Europa. Leerden we talen, geschiedenis, aardrijkskunde,… En vooral, bij alle drie de televisiereeksen leerden we onvoorwaardelijke vriendschap kennen. Soms was er ruzie of onenigheid, maar die werd uitgepraat. En met vijanden werd eerder gelachen en aan de politie overgeleverd als het om echte criminelen ging in plaats van dat men vocht.

De zondag van de jaren ’90 was heerlijk. En op die nostalgische momenten zou ik gewoon nog één keer voor die televisie willen zitten, in pyjama op de grond.

One Direction – Where We Are (The Concert Film)

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Vandaag was het dan zover voor de kleine zus, maanden had ze er naar uitgekeken, naar de première van de “Where We Are – The Concert Film” van One Direction, haar grootste helden.

Eerst lunchten we samen in Le Pain Quotidien waar ik eind vorig academiejaar een waardebon van won door de Goeiemorgen HoGent-actie. We vulden onze buikjes met boterhammen met buffelmozerella, tomaten en groene pesto en boterhammen met Parijse ham en jonge Goude kaas. En dat was allemaal ontzettend lekker en gezellig aan de gezamenlijke tafels! Het was de eerste keer dat ik daar at, en ik wist zelfs niet van het bestaan van het ontzettend gezellige plekje in Gent.

Daarna wandelden we naar de Kinepolis in Gent waar het al druk was met 16-jarige meisjes in de 1D-outfits. Omdat we ruim op tijd waren hadden we nog wat tijd en schoven we aan voor ons Share-A-Coke-blikje dat men verdeelde in de gang van de zalen. Daarna vonden we onze plaatsen in de zaal en was het in spanning afwachten.

Na een korte trailer van “Mockingjay – Part 1″ begon het interview met One Direction, exclusief in de cinema. Weliswaar met Franse ondertitels en veel gefluister dat men het interview niet kon volgen (en het klopt, wanneer er ondertitels zijn lees je ze gewoon… Of je de gesproken taal nu verstaat of niet.) Na meer dan tien minuten had men in de projectiekamer ook door dat het foute filmbestand speelde en werd de film stilgelegd en opnieuw gestart, deze keer met Nederlandse ondertitels.

Na twintig minuten begon de film, en liep je samen met de fans die een hele dag gewacht hadden samen het San Siro Stadion binnen. Het bracht het gevoel van het Robbie Williams concert vorige zomer helemaal terug naar boven. Daarna startte het concert, met veel vuurwerk, met serieus wat geknal en vooral veel beelden van de huilende tienermeisjes.

One Direction is en blijft uiteraard een typische boyband, maar ze schrijven hun muziek zelf in tegenstelling tot de meeste samengestelde boybands die een heel schrijvers en producers-team achter zich hebben. En dat merk je ook tijdens hun optredens dat voornamelijk de muziek centraal staat, dat ze zelf af en toe de instrumenten ter hand nemen. Maar uiteraard ontbreekt het niet aan het nodige vuurwerk en lichtspektakel tijdens een stadionconcert.

De concertfilm werd wat geknipt en bevat voornamelijk de nummers uit het hun laatste cd “Midnight Memories”, maar dat biedt toch een gevarieerd genoeg aanbod aan up-tempo nummers en het lichtere ballade werk. Naast fantastische concertbeelden, een net iets te veel aan schreeuwerige en huilende meisjes waren er ook de prachtige beelden van het stadion dat een 1D-vlag was bestaande uit A4-bladjes die de fans omhoog hielden, shots van op de akoestische camera van één van de leden (vergeef me dat ik de namen niet ken…) en het vele vuurwerk. En als de jongens vragen aan de fans om de flits van hun smartphone aan te doen en deze de lucht in de houden, dan doen ze dat gewoon. Ook in de cinema.

Niet dat ik een Directioner ben, maar de concertfilm was wel de moeite!

Annabelle

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Na anderhalve week stage was het tijd voor ontspanning en Inga zorgde daar integraal voor met een (horror)avondje in Leuven! We moesten dan wel het aperitieven dat Inga had voorzien overslaan, het diner was eens zo goed! Ik werd verwend met heerlijk gegrilde broodjes met Serranoham en mozerrella en dat was om duimen en vingers bij af te likken. Tijdens het eten keken we samen naar Familie, iets luchtiger dan de film die daarna zou volgen… Want “Annabelle”, de prequel en spin-off van “The Conjuring” stond op het programma.

Na het dineren en het geven van cadeautjes zakten we af naar de Kinepolis van Leuven voor het afhalen van onze Kinepolis Student Card en de film. Ondanks nog wat problemen bij het bestellen van de tickets en dergelijke geraakten we uiteindelijk toch in de zaal, die eigenlijk best klein was en niet al te proper en uiteraard gevuld met voornamelijk een studentenpubliek (zoals de jongens voor ons die van horror voornamelijk humor maakten, misschien toch wat bang en de nood om het allemaal weg te lachen?). Na meer dan een half uur reclame kon de film eindelijk beginnen!

Zoals ik eerder schreef is “Annabelle” zowel een prequel en spin-off van “The Conjuring”, toch kan je de film perfect volgen zonder “The Conjuring” gezien te hebben (zoals ik!) John en Mia Gordon verwachten samen een kind in 1969. John komt op een avond thuis met de pop die Mia al jaren zoekt. Mia zet de pop dolblij bij haar andere poppen uit de collectie in de toekomstige kinderkamer. ‘s Nachts wordt Mia echter wakker van gegil uit het huis van haar buren. Ze stuurt John om te controleren of alles in orde is en al snel blijkt dat het koppel vermoord is door hun dochter Annabelle en haar vriend uit een sekte. Wanneer Mia de politie wil waarschuwen wordt ze echter aangevallen door Annabelle en ernstig verwond. Uiteindelijk arriveert de politie tijdig om te voorkomen dat John en Mia worden vermoord en schieten de vriend van Annabelle neer, terwijl Annabelle zelfmoord pleegt in de kinderkamer van John en Mia en een symbool op de muur achterlaat. Mia beveelt John de pop die hij haar cadeau gaf weg te gooien omdat ze ervan overtuigd is dat het het kwaad met zich meebracht.

Enkele maanden later wordt Lea geboren en verhuizen John en Mia naar een appartement. Wanneer ze de dozen uitpakken ontdekt Mia de pop die ze cadeau kreeg van John en eigenlijk in de vuilbak diende te belanden. Ze besluit hem uiteindelijk toch te houden, maar al snel gebeuren er weer vreemde dingen in het huis en in het leven van John en Mia. Wanneer Mia het niet langer houdt besluit stappen ze naar de priester die denkt dat de pop waarschijnlijk een demon met zich meedraagt. Hij neemt de pop voor de veiligheid met zich mee, maar bij aankomst aan de kerk wordt hij door het kwaad aangevallen. John, die dienst loopt op het ziekenhuis, ziet de priester daar terug die hem verteld dat de demon die nacht een ziel zal opeisen. John probeert zich daarna zo snel mogelijk naar huis te haasten om Mia en Lea te redden.

“Annabelle” is niet zomaar een horror-film en draagt toch een vrij inhoudelijk verhaal met zich mee. Sowieso wandel je een beetje mind-fucked buiten, en dat maakt het net geen doordeweekse horror-film en de fans van het genre zullen hun hart ophalen.

Na de film liet Inga me kennis maken met “de muur” in Leuven waar de frituursnacks, net zoals in Nederland, gewoon uit de muur te halen zijn. En enorm de moeite! Na nog een gezellige babbel kropen we ons bedje in, misschien beiden toch met een iets banger hartje.