MIKA – No Place In Heaven

91t++JsQk1L._SL1500_

Het is alweer tien jaar geleden dat Mika de hitlijsten én de wereld veroverde met zijn single”Grace Kelly” uit zijn debuut “Life in Cartoon Motion”.

Vorige week verscheen zijn vierde album: “No Place In Heaven”, net op tijd voordat Mika langs een heleboel zomerfestivals toert ter opwarming van zijn tournee later dit najaar waarmee hij ook Vorst Nationaal zal passeren.

Mika is van Libanese afkomst en verhuisde op 9-jarige leeftijd van Parijs naar Londen. Voor de Franstalige landen is er een speciaal (deluxe) album met enkele Franstalige nummers, op de Europese deluxe versie vinden we enkele “L’Amour Fait Ce Qu’il Veut” terug en een remix.

De voorloper van het album, single “Talk About You” is een typische pop-single die past op het album, maar zeker niet de sterkste track is van deze plaat. Op enkele nummers na is de eerste helft van het album maar matig, maar de tweede helft maakt ontzettend veel goed.

Mika leverde (gelukkig) de elektronische muziekmakers weer in en greep terug naar zijn piano om liedjes op te maken. Dit zorgt dat dit album dichter aanleunt bij zijn eerste twee albums “Life in Cartoon Motion” en “The Boy Who Knew Too Much” en minder bij het eerder matige “The Origin of Love”. De falset-stem waar Mika zo om bekend werd is echter op dit album maar weinig terug te vinden, en dat hoeft ook net perse want Mika is heus een goede zanger met vaak zeer sterke teksten. Teksten die af en toe heel donker zijn op een zeer vrolijke melodie.

In “Good Guys”, de tweede single van het album, vraagt Mika zich af waar zijn helden van weleer naar toe zijn en of hij zelf wel zo’n held durft te zijn voor de generatie tieners en twintigers van het moment.  “All She Wants” klinkt als een nummer dat door de moderne Beatles zou geschreven zou kunnen zijn. “Last Party” is één van de sterkste nummers op dit album en is gebaseerd op het verhaal dat Freddy Mercury (van Queen) zich drie dagen lang in een club zou opgesloten hebben voor één van de grootste feestjes ooit toen hij te horen had gekregen dat hij HIV positief was.

“Les Baisers Perdus”, één van de nummers die enkel op de Franstalige edities terug te vinden is, is een zeer poëtisch nummer over de “gestolen” kusjes in Parijs. “Hurts” laat de haartjes recht staan. “But nothing’s only words, that’s how hearts get hurt” zingt Mika aan zijn piano, bijgestaan door een koor, duidelijk makend dat woorden misschien wel één van de pijnlijkste wapens kan zijn.

Vorige zomer was er de single “Boum Boum Boum”, een vrij sterke dance-track. Op dit album vind je de akoestische versie terug die plots pakken beter klinkt. Dat Mika verschillende stijlen aankan laat hij trouwens horen doorheen het hele album. Zo is “Promiseland” een sterkt pop-rock-track en sluit hij het nieuwe album af met het breekbare “Porcelain” dat sterk doet denken aan zijn “Over My Shoulder” van zijn debuut-album.

“No Place In Heaven” maakt duidelijk dat Mika nog lang niet uitgezongen is en dat hij nog steeds met sterk materiaal voor de dag kan komen dat niet overgeproduceerd werd. Toch weet hij op geen enkel moment het niveau van zijn debuut te bereiken, al staan er voldoende sterkhouders op het album die de tand des tijds zullen doorstaan.

Voor op de iPod: All She Wants · Last Party · Hurts · Boum Boum Boum · Oh Girl, You’re The Devil · Promiseland · Porcelain

Graeme Simsion – Het Rosie Project

scale.rb_

Als er deze zomer één boek is dat je moet lezen is het wel het debuut van Graeme Simsion: “Het Rosie Project”, dat ondertussen ook al een vervolg kreeg met “Het Rosie Effect”.

“Het Rosie Project” is zo’n feelgood-boek dat je als één trein kan (en wil) uitlezen en vertelt het verhaal over professor Don Tilleman, een zeer succesvol professor in zijn vakgebied, maar minder goed in sociale contacten vanwege zijn Autisme. In zijn vrije tijd is hij bezig met “Het Echtgenoten Probleem”, waarin hij bijgestaan wordt door zijn 2 beste vrienden, een collega en diens vrouw. Hij gaat, aan de hand van een vragenlijst, op zoek naar een geschikte vrouw voor hem om zijn leven mee te spenderen.

Dit loopt echter niet van een leien dakje, en wanneer zijn beste vriend/collega hem op date laat gaan met een contact van hem veranderd het hele leven van Don dat anders tot op de nano-seconde gepland is en nooit afwijkt van het schema. Dit zorgt voor een hartverwarmend en hilarisch verhaal.

Meer dan een must-read!

25 jaar Samson & Gert

Dit jaar vieren Samson & Gert hun 25e jaar samen. Dat doen ze onder andere met deze nieuwe, feestelijke single, maar uiteraard ook met hun trouwe Kerstshows, voor het derde jaar op rij niet in Antwerpen (de Koningin Elisabethzaal wordt nog steeds verbouwd), maar in hun eigenste Plopsa-theater (De Panne) en in de Ethias-arena (Hasselt).

De grootste hits voor deze jeugdhelden liggen al jaren achter hen, maar toch vind ik dat “Hiep Hiep Hiep Hoera” best wel iets heeft en zelfs doet denken aan “‘t Is Afgelopen”, het laatste nummer op hun 5e album dat een beetje terugblikte naar enkele van Samson’s favoriete liedjes. Ook in dit nummer blikken onze vrienden terug op de afgelopen 25 jaar op hedendaagse muziek.

Wie begin jaren de ’90 geboren werd herinnert zich vast dat lange autoritten werden opgevrolijkt met cassettebandjes van deze helden. Ieder jaar leek de hoes op de vorige, zij het met een nieuwe foto en een andere kleur, toch waren ze herkenbaar, die “Samson & Gert”-albums. En meezingbaar! “Met de jeep, door het oerwoud…”  “Wij zijn bij de brandweer” en de alombekende “Samsonrock”.

Toen ze vorig jaar terug op het TV-scherm waren een nieuwe reeks, helemaal rond het thema Kerstmis, zaten niet alleen de jongsten voor het televisiescherm, maar ook de generatie die op zondagochtend opstonden met Samson & Gert. Het is ook die laatste generatie die vaak uit nostalgie nog steeds terug te vinden is op de magnifieke Kerstshows van dit geweldige duo.

Zelfs nu ik 25 jaar ben, en dus even ‘oud’ ben als het duo, blijven ze helden die ik nog steeds heel graag bezig zie! (En stiekem twijfel ik zelfs of ik, net zoals vijf jaar geleden, nog eens een Kerstshow zou meepikken…)

Paul de Leeuw – Ik ben rustig!

pdl

Paul de Leeuw nam vorig jaar tijdelijk een pauze van de televisie. Zijn contract met vtm werd niet verlengd en ook in Nederland stopte zijn zeer bekende en succesvolle zaterdagavondshow. En dus toerde hij Nederland en Vlaanderen rond met een nieuwe avondvoorstelling in het theater. Of beter gezegd, hij nodigde de mensen bij hem thuis uit.

Voor een gezellige babbel en een dieper gesprek. En voor een stuk versgebakken appeltaart. En voor een lied, liedjes die weten te raken of die doorspekt zijn met een vrolijke melancholie. Tijdens “ik ben rustig” overschouw Paul zijn leven en doet je na denken over je laatste daden en woorden. Wat als je nu zou sterven? Zou je dan gelukkig zijn? En wat zou je willen dat er gezegd wordt over jou? Wat zou je nog eens willen doen? En welke maaltijd zou je missen?

Net zoals bij “Poephoofd”, zijn vorige zaalshow, laat Paul je stil staan bij de dingen. Maar hij laat je ook wederom huilen bij het lachen en je hart smelten als hij verteld over zijn gezin en zijn 2 puberende zonen.

“Ik ben rustig!” mag je letterlijk nemen, het is niet de chaotische Paul de Leeuw van op televisie, maar wel de gezellige huisman waar het zo fijn bij vertoeven is dat je verschiet dat het al zo laat werd.

Tip van de week

tumblr

Afgelopen week was mijn fotoblog één van de drie tips van de week op de officiële, Nederlandstalige, medewerkersblog van Tumblr! Enkele dagen daarvoor had ik een mail ontvangen om wat meer informatie in te dienen omdat diezelfde blog ook zou opgenomen worden in de “Spotlight” afdeling en dus constant onder de aandacht zou zijn, maar dat ik tip van de week was vind ik stiekem nog veel specialer en daar ben ik dan ook enorm trots op!

Mijn fotoblog kan je Life Through My Lensbezoeken of via http://lifethroughmy-lens.tumblr.com!