Loslaten

Ik heb het moeilijk met loslaten.
Ik weet het, niet met één iets, maar met alles.
Ik vertrek niet graag ergens op ’n plaats.
Het einde van ’n schooljaar, het einde van het werken op ’n stageplaats, …

Het bezorgd me altijd ’n wee gevoel. Je weet op dat moment dat er nog maar één ding rest en dat zijn herinneringen.
Die herinneringen scheppen dan een band tussen de mensen die heel die tijd met jou samen gespendeerd hebben.
Herinneringen…

Ze zijn mooi, en soms zijn ze zo mooi dat ze kunnen kwetsen. Dat je terug wil naar een tijd, een tijd die nooit meer zal zijn.

Nee, loslaten is niks voor mij, ik zou liever gewoon blijven doorgaan met alles, het zou het allemaal veel makkelijker maken.

En dan zwijg ik nog over het loslaten van mensen.
Mensen die hoog aangeschreven staan bij mij, goede vrienden en vriendinnen,… daar zal ik voor blijven vechten waar ze ook zijn, wanneer ook.
Er zijn mensen van ’n aantal jaar geleden waar ik heel goede gesprekken mee had, maar die ik amper nog hoor op dit moment. Toch zullen zij voor mij altijd goede vrienden en vriendinnen blijven, want vriendschap is iets dat blijft.
Ik zal altijd m’n hand in het vuur durven steken voor die mensen…
Ik kan niet loslaten nee, ik gaan geen dierbaren laten gaan.
Hoe hard het soms ook is, ik kan het niet…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s